İngilizce öğretmenlerinin iki farklı uygulama topluluğunda çokdilli sınıf deneyimleri

İngilizce sınıflarında çok dillilik, eğitim amaçlı hareketlilik ve göçler nedeniyle artış göstermektedir. Türkiye'de miras diller ve öğrenci çeşitliliği, öğretmen-öğrenci arasındaki dilsel uyum düzeyine göre İngilizcenin yabancı dil olarak öğretildiği farklı bağlamlar oluşturmaktadır. Bu çalışma, dilsel uyumun öğretim uygulamaları, öğretmenlerin duygu durumları ve mesleki gelişim ile ilişkisini incelemektedir. Wenger'in (1998) Uyugulama Toplulukları kuramına dayanan araştırma, öğretmen ve öğrencilerin ortak bir dili paylaştığı SCOP sınıfları ile öğrencilerin öğretmenin aşina olmadığı bir dili konuştuğu NSCOP sınıflarını karşılaştırmaktadır. Hakkâri'de görev yapan 40 İngilizce öğretmeninden görüşme ve anket yoluyla elde edilen veriler MAXQDA ve Saldaña'nın (2013) kodlama döngüleriyle analiz edilmiştir. NSCOP öğretmenleri başlangıçta kaygı ve iletişim sorunları yaşasa da zamanla daha fazla empati ve uyum becerisi geliştirmiştir. SCOP öğretmenleri ise başlangıçta güven ve rahatlık yaşadıklarını belirtmiş, ancak ortak dilin aşırı kullanımı nedeniyle hedef dilin yeterince kullanılmadığını vurgulamıştır. Bulgular, kapsayıcı öğretimi desteklemek için kültürlerarası farkındalık ve çokkültürlü okuryazarlığın önemine dikkat çekmektedir. Her iki grup da çok dilli sınıflar hakkında pedagojik eğitimin yetersiz olduğunu belirtmiş ve yerel bağlama uygun, uygulamaya dayalı öğretmen eğitimine ihtiyaç olduğunu vurgulamıştır. Bu çalışma, çok dilli öğretime yönelik pratik çıkarımlar sunmakta ve öğretmen eğitimine katkı sağlamaktadır.