Erken Ortaçağ'da Hıristiyan toplulukların mağduriyeti

381'de resmi din ilan edilen Hıristiyanlık, dört yüz yıl boyunca Roma İmparatorluğu ile lavta yayı kadar gergin bir ilişki yaşamıştı. Şehitler Dönemi olarak bilinen bu süreçte Hıristiyanlar, Roma tarafından işkence gördüklerine dair pek çok yazı yazdılar. Aynı zamanda Romalı yazarların Hıristiyanlara karşı retoriği oldukça kuvvetliydi. Böylece mağduriyet kavramı temellenmeye başladı. Roma'nın bürokratik gücünü miras alarak Kilise yapısını kuran ruhban sınıfı Erken Ortaçağ boyunca bu mağduriyeti kavramsallaştırıp, araçsallaştırdı. Din şehitlerinin veya azizlerin hikâyeleri, Saatler Kitabı gibi araçlarla mağduriyet hissini topluma da işledi. Erken Ortaçağ, Roma hukuk ve devlet otoritesinin yok olduğu bir dönemdi. Bu dönemde Avrupa'ya kaos hakimdi. Seküler otoritenin yokluğu ya da güçsüzlüğü Avrupa'da yaşayan toplulukların mağdur olmalarına yol açmaktaydı. Aynı zamanda Avrupa'da Hıristiyanlaştırma süreci yaşanıyordu; Hıristiyan misyonerler paganların kiliseye katılması için çalışıyordu. Bu misyon Tanrı kelamını yaymak için yapılsa da uzun vadede Avrupa kimliğinin oluşumuna büyük bir katkı sağladı.