William Harrison Ainsworth'ün The Lancashire Witches romanında kadın korkusu

Bu tez William Harrison Ainsworth'ün The Lancashire Witches (1848) adlı romanında cadı figürünün 16. ve 17. yüzyıl Avrupa'sındaki metinler ve söylemdeki oluşumunu inceler. İngiliz edebiyatının Viktorya dönemi temsilcisi olan bu roman, karakterlerini ve olayları Pendle'da düzenlenen cadı avlarının tek 'tarihsel' anlatımı olan Thomas Potts'un The Wonderful Discoverie of Witches in the Countie of Lancaster (1613) eserinden alarak kurgulaştırır. Bu çalışma Michel Foucault'nun "söylem ve iktidar" kuramını kullanarak, cadı avı kavramının ataerkilliğin tüm dünyada uyguladığı "epistemik şiddet" aracılığıyla nasıl kadın avı kavramı ile eşanlamlı hale geldiğini tartışır. Hristiyan teolojisinin, demonolojisinin ve engizisyonun uyguladığı bu şiddet, romanda kadınların doğası gereği özünde nasıl kötü ve gühahkar olduğunu gösteren tasvirlerle kadın kimliğinin nasıl bu epistemik şiddete mağruz kaldığını gösterir. Özellikle Thomas Potts karakteri, ataerkilliğin temsilcilerinin kendi siyasi çıkarları için, egemen güç tarafından üretilen bu söyleme nasıl dayandığını vurgular. Temel amaç, bu söylemsel şiddetin kadın bedeninin erkek egemenliği için yaydığı iğdiş kaygısı nedeniyle üretildiğini göstermektir. Bu kaygı roman içerisinde belirli cadıların anormal betimlemeler ile tasvir edilmesine yol açar. Cadı Nan Redferne'in yer aldığı işkence sahneleri, ataerkilliğin bu iğdiş edilme kaygısının üstesinden gelmek için nasıl baskı uyguladığını ve cadının "iğrenç" bedenini fetişleştirdiğini ortaya koyar. Özellikle Mother Demdike ve Alice Nutter karakterleri ataerkil düzeni ve erkek egemenliğini kadın cinsiyet kimliğine uygunsuz davranışlarıyla tehdit ederek, bu iğdiş edilme kaygısının vücut bulmuş hali olarak cadı ismi altında canavarlaştırılmıştır.