Akut lösemi tanısı alan ve allojenik kök hücre nakli yapılan çocuklarda solubl HLA-G ve sitokin düzeylerinin değerlendirilmesi

Akut lösemi ve allojenik transplantasyon yapılan hastalarda serum sitokin ve sHLA-G düzeylerinin hastalık ve transplantasyondaki rolü hakkında az sayıda araştırma bulunmaktadır. Bu çalışmada akut lösemi ve allojenik transplantasyon yapılan çocuklarda 5 farklı izlem zamanında ölçülen sitokin ve sHLA-G düzeylerinin hastalık ve transplantasyondaki rolünü araştırmayı amaçladık. Çalışmaya toplam 41 hasta alındı. İzlem zamanlarına göre 26 hasta akut lösemi tanısı (T) sırasında ve transplantasyon öncesi (PreTx) remisyon döneminde tetkik edildi. Transplantasyon günü (Tx0), transplantasyon sonrası 14. (PostTx14) ve 28. (PostTx28) günlerde 15 akut lösemili hasta daha çalışmaya dahil edilerek toplam 41 hasta değerlendirildi. Bu hastalarda proinflamatuar (IL-1, IL-2, IL-6, TNF-α), antiinflamatuar (IL-4, IL-10) sitokinler ile sHLA-G düzeyleri ELISA yöntemi ile ölçüldü. Akut lösemi tanı ve transplantasyon sonrası dönemde ölçülen sitokin ile sHLA-G düzeyleri, transplantasyon öncesi dönemdeki düzeylere göre anlamlı yüksek bulundu ve sitokinler ile sHLA-G düzeyleri için eşik değerler hesaplandı (p<0.05). Akut lösemi ilk tanıda T-ALL'li olguların IL-2 ve sHLA-G düzeyleri B-ALL'li olgulardan yüksek iken IL-10 düzeyi ise AML'li olgulardan istatistiksel anlamlı yüksek bulundu (p<0.05). Transplantasyon günü (Tx0) ve PostTx14 günde yüksek serum sitokin ve sHLA-G düzeyleri bulunan hastalarda yaklaşık 2,5 kat transplantasyona bağlı komplikasyon ve relaps riski saptandı. Transplantasyon günü antiinflamatuar sitokinleri yüksek olan hastalarda mortalitenin daha yüksek olduğu tespit edildi. Sonuçlarımız akut lösemili T-ALL li hastalarda ilk tanıda IL-2, IL-10 ile sHLA-G düzeylerinin diğer lösemi tiplerine göre yüksekliğinin daha geniş hasta grubunda araştırılması gerektiğine ve bu hastalarda transplantasyon günü yüksek proinflamatuar ve antiinflamatuar sitokinler ile sHLA-G düzeylerinin transplantasyona bağlı komplikasyonlar ve relaps ile ilişkisi olduğuna, proinflamatuar sitokin yüksekliğinin ise genel sağkalım üzerine olumsuz etki gösterdiğine işaret etmektedir.