Evlat edinme süreci ve dini tutum (Dezavantajlı aileler üzerine bir araştırma)

Evlat edinme, evlat edinen ile evlatlık arasında suni bir nesep bağı kuran hukuki bir kurumdur. Bu kurum sayesinde dezavantajlı, biyolojik olarak çocuk sahibi olamamış ailelere bir çözüm sunulmaktadır. Bu müessesenin geçerliliği toplumların ideolojik yapılarına göre şekillenmektedir. Yunan uygarlığı ile başlatılan Batı düşünce dünyasında meşru görülen bu uygulama günümüzde de Türk Medeni Kanun'unda yerini almıştır. İslam medeniyetinde ise menfi bir uygulama olarak görülmektedir. Bu bağlamda çalışma, iki farklı yaklaşımı esas alarak evlatlık kurumuna başvuran biyolojik olarak çocuk sahibi olamayan ailelerin dini tutumlarını incelemektedir. Bu kurumun toplumsal, sosyal ve hukuki anlamda çocuk sahibi olamayan ailelere hakikatli bir çözüm olup olamayacağını değerlendirmektedir. Çalışmanın amacı, evlat edinen ailelerin dezavantajlı hissetme nedenlerinin tespiti, bu aileleri evlat edinmeye iten ana etkenlerin analizi ve bu süreçteki psikolojik ve dini tutumlarının tahlilinden müteşekkildir. Yapılan literatür araştırmasında evlat edinen ailelerin hem psikolojik hem de dini tutumlarının bir arada tahliline rastlanmamıştır. Bu sebeple din psikolojisi alanına esaslı bir katkı sağlaması açısından önemli olan çalışma, nitel araştırma yöntemlerine başvurularak hazırlanmıştır. Çalışmanın sonucunda, çocuksuz ailelerin dezavantajlı hissetmelerinin ana nedeninin toplumda genel kabul gören çocuklu aile tanımlamasına uyulmamasından kaynaklandığı, ailelerin bu eksikliğe bir çare olması için evlatlık kurumuna yöneldiği ve bu süreçte dini tutumlarından ziyade psikolojik tatminlerini önceledikleri görülmüştür.