Ebeveynlerle ilişkilere yönelik öztanımlayıcı anıların incelenmesi: Algılanan ebeveynlik tutumları ve bağlanmanın rolü

Bu araştırmada; anne ve baba ilişkileri ile ilgili öz-tanımlayıcı anılar, bu anılarda ortaya çıkan temel ilişki temaları ve bu temaların kişinin bağlanma stili ve anne ve babadan algılanan ebeveynlik tutumları ile ilişkisi incelenmiştir. Bağlanmanın kaygı ve kaçınma boyutlarının, ebeveynlik tutumlarının kabul/ilgi ve sıkı denetim/kontrol boyutlarının ve kişinin cinsiyetinin ebeveynler ile ilişkili anılarda temel ilişki temalarını yordamaları beklenmiştir. Boğaziçi Üniversitesi ve Yeditepe Üniversitesinden iki yüz yirmi sekiz kadın ve doksan altı erkek katılımcı, anne ve babaları ile ilişkilerine yönelik Öz-Tanımlayıcı Anı Formu, Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri – II (YİYE-II) ve her iki ebeveyn için Çocuk Yetiştirme Tutumları Ölçeğini doldurmuşlardır. Analizler anne ve baba anıları için ayrı ayrı yürütülmüştür. Sonuçlar, anne anılarında ortaya çıkan temel ilişki temalarının kişinin bağlanma stili ve anneden algılanan ebeveynlik ile ilişkili olduğunu, kişinin cinsiyetinin ise temel ilişki temaları ile ilişkili olmadığını göstermiştir. Diğer yandan baba anılarında baba ile ilişkide ortaya çıkan temel ilişki temalarının yalnızca kişinin cinsiyeti ile ilişkili olduğu bulunmuştur. Sonuçlar, bağlanma teorisi ve Türk kültüründe anne ve babaların farklı ebeveynlik rollerine sahip olması temel alınarak tartışılmıştır.