Comparison of butt-joint endocrowns and ferrule prepared endocrowns constructed with different CAD/CAM materials in terms of fracture strength and failure mode, an in vitro study

Bu in vitro çalışmada farklı preparasyon tiplerinin ve farklı materyallerin, endokron restorasyonlarının kırılma dayanımına etkisi araştırılmıştır. Bu çalışmada çürüğü olmayan 70 mandibular molar diş kullanıldı. Preparasyon yapılmayan 10 tanesi kontrol grubu olarak seçildi. Geriye kalan 60 dişe (deney grubu) endodontik tedavi uygulandı ve preparasyon tipine göre 2 ana gruba ayrıldı: 1. Butt-joint endokron preparasyonu yapılan grup (n=30); 2. Ferrül oluşturularak endokron preparasyonu yapılan grup (n=30). Bu iki ana grup, kullanılan CAD/CAM restorasyon materyaline göre üçer alt gruba ayrıldılar. Birinci grup endokronlar (n=10) IPS e.max CAD (Ivoclar Vivadent Inc, NewYork, USA), ikinci grup endokronlar (n=10) monolitik zirkonya (GC Initial zirconia meiningen/Austria) ve üçüncü grup endokronlar (n=10) ise güçlendirilmiş kompozit (BRILLIANT Crios COLTENT) kullanılarak yapıldı. Tüm endokronlar self-adeziv rezin simanla (BisCem BISCO, USA) simante edildiler ve bir su banyosunda 5º C ile 55º C arasında 5000 döngü ile termal olarak yaşlandırıldılar. Kırılma dayanımı testi bir universal test cihazı kullanılarak yapıldı. Kırılma dayanımları Newton (N) olarak kaydedildi ve kırılma biçimleri sınıflandırıldı. Verilerin analizinde iki yönlü ANOVA ve Bonferroni post hoc (α = .05) testleri kullanıldı. Preparasyon tipleri ile ilgili olarak; butt-joint preparasyon uygulanan endokronların kırılma dayanımları (2754.6 ± 1268 N), ferrül oluşturularak yapılan endokronların kırılma dayanımlarından (1998.7 ± 1064.8 N) istatistiksel olarak önemli derecede yüksek bulundu. Kullanılan materyale göre ise zirkonyanın kırılma dayanımı (3703.6 ± 859.9 N), gerek IPS e.max (2119.7±768.8 N), gerekse güçlendirilmiş kompozitten (1306.6 ± 420.6) istatistiksel olarak önemli derecede yüksekti. IPS e.max'in kırılma dayanımı da güçlendirilmiş kompozitten istatistiksel olarak önemli derecede yüksekti. Kırılma biçimleri analiz edildiğinde butt-joint preparasyon grubunda uygun kırılma yüzdesi düşüktü ve kullanılan materyallere göre istatistiksel olarak önemli bir fark yoktu. Buna karşılık ferrül preparasyonu yapılan grupta zirkonya dışında uygun kırılma yüzdesi yüksekti. Zirkonya grubunun uygun kırılma yüzdesi ise diğerlerine göre istatistiksel olarak önemli derecede düşük bulunduSonuç olarak butt-joint preparasyonlu endokronların kırılma dayanımları ferrül preparasyonlu endokronlara göre daha yüksektir. Monolitik zirkonya materyali en yüksek, BRILLIANT Crios güçlendirilmiş kompozit de en düşük kırılma dayanımını göstermiştir. Anahtar kelimeler: Endokron, kırılma dayanımına, Butt-joint , Ferrül, CAD/CAM.