Figüratif resimde renk-insan figürü ilişkisi

III ÖZET Figüratif resim, görünen dünyanın düzenleniş mantığından çıkmış bir çizgi, biçim ve renk dilidir. Hıristiyan dini, insan figürünün gerçekçi anlatımını yasaklıyor, böylece renkler canlanıyordu. Giotto, çiğ renklerden ilk uzaklaşan ressam olmuştu. Gerçekçi formları ve doğal renkleri kullanmıştır. Böylece Rönesans' in öncüsü olmuş ve insan figürü tekrar önem kazanmaya başlamıştır. Rönesans, İspanyol, Flaman, Danimarka, Fransız... Değişik ilkelerde çeşitli sanatçılar ışık gölgenin yardımı ile hacmi, kütleyi vermek için çeşitli yollar denemişlerdir. Işık ve rengin niteliklerini ve doğasını keş f edemem işleridir. Empresyonistler, rengi bulgu lamı şiar ve resimlerinde kullanmışlar dır. Empresyonizm 'den önce renk, nesnelerin bir özelliği, kendinde var olan bir değeri olarak kabul edilip ışıktan ayrı olarak düşünülmüştür. Empresyonistler renkçi, ışık-gölgeci bir anlayışta iken Empresyonistler, kendileri ve iç dünyaları ile ilgilenmişlerdir. Empresyonistler için renk, biçim ve kompozisyon tümüyle soyut değerlerdir. Renkçi ressamlar, koyu-açığın yardımıyla oluşan nesnel görüntüleri sıcak ve soğuk renklerin yardımıyla vermeye çalışmışlardır. Renkçi görünümler, özellikle soyut etkileri oluşturmada yararlı olmuştur.IV Modern sanatta nü önemini bir ölçüde yitirmiştir. Avrupa nü sanatında ise ressamlar ve seyirciler genelde erkek, nesne olarak işlenen kişilerse çoğunlukla kadın olmuştur. Avangard'larda figürasyona yönelme tekrar görülmüş ve yeni figürasyon ortaya çıkmıştır. Yeni figürasyon soyut sanatla, figüratif sanatın karşısında üçüncü bir güç olmuştur.