The un resolutions for the palestinian -israeli conflicts and the two-state solution as a case study

Bu araştırma, devlet gücüne, güvenliğe ve anarşik uluslararası sisteme odaklanan neo-realizm merceğinden iki devletli bir çözüm çerçevesinde Filistin-İsrail çatışmasına ilişkin BM kararlarını ve tavsiyelerini ele almayı ve Birleşmiş Milletler'in (BM) çatışmaya ilişkin çabalarının motivasyonunu, kısıtlamalarını ve sonuçlarını analiz etmek için bir çerçeve sağlamayı amaçlamaktadır. Araştırma analizi, 242 (1967) ve 338 (1973) sayılı Kararlar gibi kritik Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK) kararlarını ve Oslo Anlaşmaları gibi sonraki yapıları içermektedir; bunların hepsi, devlet egemenliğine, güç dengesine ve sonuçların belirlenmesinde büyük güçlerin katılımına verilen birincil vurgu açısından neo-realist varsayımlar aracılığıyla değerlendirilmiştir. Araştırma, BM diplomasisini, İsrail, Filistin otoriteleri ve küresel güçlerin stratejik çıkarlarıyla birlikte incelemekte ve iki devletli bir çözümün uygulanabilirliğini neo-realist bir bakış açısıyla değerlendirmektedir. Çalışma, devam eden güç asimetrilerinin, çatışan ulusal çıkarların ve uygulanabilir mekanizmaların yokluğunun, BM'nin sürdürülebilir bir çözüm uygulama kapasitesini zayıflattığını savunuyor. Bu bulgular, çatışma çözümünü yönlendiren çok taraflı diplomasinin sınırlarını açıklığa kavuşturuyor ve Filistin-İsrail bağlamında barış sürecinin karşı karşıya olduğu daha geniş zorlukları yansıtıyor.