Finansal kiralama işlemleri ve muhasebeleştirilmesi

Leasing dünyada yaygın olarak kullanılan bir mali araçtır; özellikle 1950'den sonra önemli gelişme göstermiştir. Finansal kiralama; belirli bir süreç için kiralayan ve kiracı arasında düzenlenen, üreticiden kiracı tarafından seçilerek, kiralayan tarafından satın alınan malın mülkiyetini kiralayanda, kullanımını ise kiracıda bırakan bir anlaşmadır.Finansal kiralama, yüksek maliyetli krediler nedeniyle finansman sıkıntısı çeken işletmelerin ihtiyaç duyduğu fon sıkıntılarının giderilmesinde ve yatırımların canlanmasında itici bir güç oluşturmaktadır.İşletmeler öz kaynakları ile işletmenin finansmanını sağlamak yerine dışkaynaklardan işletmenin sabit varlık yatırımını gerçekleştirmeyi tercih etmektedir. Bu da işletmelerin sabit varlık edinimlerinde alternatif finansman kaynağı olan finansal kiralama (leasing) konusunu oluşturmuştur. Leasing yoluyla sabit varlık kiralayan işletme, daha az kaynak ayırmak, borçlarını uzun vadeye yaymak ve bazı vergi avantajları gibi üstünlükler elde etmektedir.Ülkemizde finansal kiralama işlemlerinin muhasebeleştirilmesine yönelik ilkelerin temel kaynağını 10.06.1985 tarihli 3226 sayılı Finansal Kiralama Kanunu ile 17 nolu Türkiye Muhasebe Standardı oluşturmaktadır.Bu çalışmanın amacı; finansal kiralamanın alternatif finans tekniklerine göre üstünlüklerini ortaya koymak ve finansal kiralama işlemlerinin muhasebeleştirilmesine ilişkin olarak kiracı ve kiralayan şirketin uygulaması gereken muhasebe politikalarını açıklamaktır.Çalışmanın ilk üç bölümünde literatür taramasının yanı sıra Yatırım Finansal Kiralama A.Ş. çalışanlarıyla kişisel görüşme yapılarak pratik bilgiler de edinilmiştir. Dördüncü bölümde ise finansal kiralama işlemlerinin muhasebeleştirilmesine yönelik bir uygulama çalışmasına yer verilmiştir.Anahtar Kelimeler: Finansal Kiralama, Finansal Kiralama Kanunu, Finansal Kiralama İşlemlerinin Muhasebeleştirilmesi.