Foto-gerçekçi sanat kapsamında portre

Üç boyutlu görüntüyü iki boyutlu yüzeye yansıtan ?camera obscura?nın icadından sonra, ışığa duyarlı kimyasal maddeler sayesinde görüntünün resimsel düzlemde sabitlenmesi olarak varlığını bulan fotoğraf; bir yanıyla çoklu baskı ve seri üretim imkanları nedeniyle resmin kendi anlamını sorgulamasına ve sanatçıların farklı arayışlar içerisine girmesine neden olmuştur. Diğer yandan fotoğraf resim sanatında aktif bir eleman olarak da kullanılmıştır. Fotoğrafın bulunuşundan hemen sonra resim sanatıyla aralarında oluşan karşılıklı etkileşim, iki alanın da birbirlerine hem rakip hem de taraf olarak gelişimlerini sürdürmelerini sağlamıştır. Gözle görülemeyen ayrıntıların fotoğraf ile birebir saptanması, gerçeklik olgusunun da sorgulanmasını gündeme getirmiştir ki, mekanik çoğaltım çağında, gerçeklik kendi imajını kopyalaması şeklinde gelişmiştir ve duyularla dünyayı algılamanın yerini mekanik bilgi almıştır. 60'lı yıllarda ortaya çıkan Foto-Gerçekçi Sanat da, fotoğrafın sebep olduğu akımlardan birisidir ve önerdiği şey bu yeni bilgiyi aktaran farklı bir gerçekliktir.Fotoğrafın ilk icat edildiği yıllarda resim sanatında en çok etkilenen tür portre olmuştur. Görüntü daha kolay ve ucuz elde edilebildiğinden o yıllarda portre daha çok fotoğraf olarak tercih edilmeye başlanmıştır. Fakat Foto-Gerçekçi Sanat'ın ortaya çıkışından sonra şaşkınlık uyandıran benzerlik düzeyi ve el emeğine gösterilen değer, portrenin tekrardan resim sanatında tercih edilen bir tür haline gelmesini sağlamıştır. Foto-Gerçekçi resimde konunun pek bir önemi olmamakla birlikte portre de en az peyzaj -genelde şehir görüntüleri- veya resmedilen diğer türler kadar tercih edilir durumdadır. Tez projesinin ana unsuru olan portre resimlerde sanatçılar genel olarak büyük boyutlar kullanmışlar ve gözün algılayamadığı minik detayları tek başına bir plan olarak görülebilir hale getirmişlerdir. 60'lı yıllardan günümüze kadar olan süreç değerlendirildiğinde görülür ki; seçilen konu ne olursa olsun Foto-Gerçekçi akımda sanatçılar gerçeklik olgusunu problem edinmişlerdir. Gözün algılayamadığı her detayı yakalayan fotoğraf kaynaklığında resimsel düzlemde oluşturulan yeni görüntü ile bu görüntünün doğada var olanına -orijinaline- göndermede bulunmuşlardır.