Peter Shaffer'ın Equus'undaki Suçlu Hastanın ve Martin McDonagh'ın Yastık Adam'ındaki psikiyatrik mahkûmların Foucaultcu bir okuması

Bu tez, Peter Shaffer'ın Equus'unda (1973) bir kurum olarak temsil edildiği haliyle akıl hastanesinin, ve Martin McDonagh'ın Yastık Adam'ında (2003) bir kurum olarak temsil edildiği haliyle hapishanenin Foucault'cu bir analizini yapmayı ve Foucault'nun Disiplin ve Ceza (1975) eserinde ortaya koyduğu argümanlarını takip ederek bu iki oyunu karşılaştırmayı, ve seçilen oyunlardaki akıl 'hastası' öznelerin kurumlar tarafından nasıl 'ele alındığını' incelemeyi amaçlamaktadır. Bu karşılaştırma, esas olarak kurumlardaki 'öznelerini' (yatan hasta ve mahkum) 'disipline etme ve cezalandırma' sürecinde yetkililerin (psikiyatrist ve polis) kullandığı tekniklere, aygıtlara, motivasyonlara ve oynadıkları rollere, ve bir hapishanenin zihinsel olarak 'hasta' olan bir suçluyu hapsedebilecek, bir akıl hastanesinin ise suçlu bir zihinsel 'engelli' kişiyi duvarları içine alabilecek kadar benzemelerine odaklanmaktadır. Akıl hastanesi ve hapishanelerin Panoptikon ve gözetim tekniklerinin kullanımlarının, 'söylem' oluşturma ve söylemi yerine getirme güçlerinin, ve fiziksel ve zihinsel manipülasyon yoluyla 'öznelerini' 'anormallikten' 'normalliğe' doğru 'disipline etme ve cezalandırma' süreçlerinin ortak oluşu sebebiyle bu iki kurumun, öznelerini veya öznelerinin özgün kişiliklerini 'idam' ettiği tartışılmaktadır. Tezde, akıl hastanesinin kişinin 'norm' söyleminin dışına çıkmasına neden olan 'benzersizliğinin' 'anormal' kısımlarını kişilerin benliğinden çıkararak 'öznelerinin zihinsel özgünlüğünü idam ettiği,' ve hapishanenin (Yastık Adam'ın totaliter ortamında) bunu, kişiyi toplumdan uzaklaştırmak için suçluyu kelimenin tam anlamıyla idam ederek, yani 'özneyi' cezalandırarak ve genel toplumu bu süreçte 'disipline ederek' yaptığı iddia edilir.