Geçici kuron ve köprü materyallerinde dinamik yüklemenin kırılma dayanımına etkisinin değerlendirilmesi

Çalışmamızın amacı; CAD/CAM yöntemi (Computer Aided Design/Computer Aided Manufacturing-Bilgisayar Destekli Tasarım/Bilgisayar Destekli Üretim) ve konvansiyonel yöntemle akrilik veya kompozit esaslı 7 geçici kuron-köprü rezin materyalinden hazırlanan 3 üyeli geçici köprü restorasyonlarında materyal, üretim tekniği ve dinamik yükleme işlemlerinin kırılma yüklerine etkisinin değerlendirilmesidir. Örnekler CAD/CAM yöntemi ile, doldurucu içermeyen polimetilmetakrilat (CCUP), mikro doldurucu içeren poliakrilat (CCFP); konvansiyonel yöntemle;self cure polimetilmetakrilat (SPM), self cure polietilmetakrilat (SPE), self cure bis-akril kompozit rezin (SBC), dual cure bis-akril kompozit rezin (DBC) ve ışık ile polimerize olan üretandimetakrilat kompozit rezin (LUC) materyalleri ile hazırlanmıştır. Çalışmada 7 geçici kuron-köprü rezin materyalinden 24'er adet olmak üzere toplam 168 adet 3 üyeli geçici köprü restorasyonu hazırlandı. Her materyalden 8'er adet örnek olacak şekilde rastgele 3 eşit gruba ayrıldı: Kontrol grubu: Sadece kırılma testi uygulanan grup; Deney grubu I: 5.000 termal siklus (5oC/55oC) ve 60.000 dinamik yükleme işlemi sonrası kırılma testi uygulanan grup; Deney grubu II: 5.000 termal siklus (5oC/55oC) ve 120.000 dinamik yükleme işlemi sonrası kırılma testi uygulanan grup. Dinamik yükleme işlemi; 50 N çiğneme yükü, 1.6 Hz çiğneme frekansı ve 2 mm lateral hareket olarak uygulandı. Restorasyonların kırılma yükü ortalama değerleri Universal Test cihazı ile ölçüldü. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesinde 2 yönlü varyans analizi (Two-way ANOVA) ile tek yönlü varyans analizi (One-way ANOVA) testleri ve farklılığa neden olan grubun saptanmasında ise Tukey HDS testi kullanıldı (p<0.05). En yüksek kırılma yükü ortalama değerleri (798,03±57,11 N) CCUP materyalinde, en düşük kırılma yükü ortalama değerleri (269,54±48,68 N) SPM materyalinde belirlendi. Dinamik yükleme ve termal siklus işlemleri sonrası; konvansiyonel yöntemle hazırlanan DBC ve SBC materyallerinin kırılma yükü ortalama değerlerinin; SPM, SPE ve LUC materyallerine göre daha yüksek olduğu saptandı. CCUP, CCFP, SPE ve SBC materyallerinin kırılma yükü ortalama değerlerinde farklılık saptanmazken (p>0.05); SPM, DBC ve LUC materyallerinin kırılma yükü ortalama değerlerinde ise azalma saptandı (p<0.05).