Gelişimsel kalça displazisi tanılı hastaların abduksiyon ortezi ile tedavisinin orta-uzun dönem sonuçlarının değerlendirilmesi

Kliniğimizde uyguladığımız Abduksiyon ortezi ile tedavi yaklaşımının gelişimsel kalça displazili hastaların uzun dönem tedavinin başarısının güvenliğinin değerlendirilmesini amaçladık. Retrospektif değerlendirilen bu çalışmada Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniğinde Ocak 2010 – Haziran 2021 yılları abduksiyon ortezi yöntemi ile tedavi edilmiş gelişimsel kalça displazili tüm hastalar tıbbı kayıtları geriye doğru incelenmiştir. Araştırmada 89 hastanın verilerine ulaşıldı. Bilateral GKS'si bulunan hastalarla birlikte 140 kalçanın verileri incelemeye alındı. Hastalar telefon ile aranarak kontrol ve yeniden değerlendirme için hastaneye davet edildi. PACS sisteminden direk grafi kayıtları incelenerek çalışmaya dahil edildi. Ortalama 87,38 aylık hastalar 18,93 ay cihaz kullanımı bildirmişdir. Hastaların %85,4'ü kızdı ve sağ ekstremitede 13 kalça, sol ekstremitede 25 kalça ve bilateral 51 kalça vardı. GKD hastaların %50,7'si displazili, %41,4'ü süblükse ve %5,7'si çıkık patolojisi olduğunu gördük. Hastalarımızın %61,4'ü Tönnis Class 2 ile çoğunluktaydı. Tedavi sonrası tüm hastaların Tönnis sınıflaması Class 1 ile tedaviye olumlu cevap verdmiştir. Tedavi öncesi asetabular açı 37,07 ortalama dayken tedavi sonrası 16,98'e geriledi. Merkez kenar açısı 26,32 ve femur başı örtünmesi %86,74 idi. Hastaların patolojileri ile asetabular açı ve femur başı örtünmesi istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0,050). Ekstremite yön ile açılardaki değişim istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,050). Çıkık patolojili 10 hasta Tönnis 3 ve 1 hasta Tönnis 4 iken Displazili hastalar Tönnis Class 1 (%50,7) ve Class 2 (%49,3) ile daha iyi patoloji bildirmiştir. Hastalarımızın 4'ü (%2,9) Rezidüel asetabüler displazi vardı ve hiç Avasküler nekroz oluşmadı. Sonuç olarak Tönnis Class 1, Class 2 ve Class 3 hastalarda Abdüksiyon ortezi güvenle ve komplikasyonsuz uygulanabilir. Tönnis Clas 3 ve Clas 4 çıkık patolojili hastalarda Rezidüel asetabüler displazi gelişme olasılığını düşünerek hastaların klinik verilerinin daha iyi değerlendirilmesi ve Abdüksiyon ortezinin önerilmesi gerektiğini düşünüyoruz.