Genç ve erişkin sıçanlarda mikro osteoperforasyonların osteoklastik ve osteoblastik aktivite üzerine etkilerinin incelenmesi

Çalışmamızda mikro osteoperforasyon ile hızlandırılmış diş hareketi sürecindeki kemik metabolizmasının ve yaşa bağlı olarak gerçekleşen değişikliklerin aktif tedavi ve retansiyon dönemlerinde incelenmesi amaçlanmıştır. Deneysel in-vivo çalışmamızda 6 ve 36-40 haftalık iki grup olmak üzere toplam 36 adet erkek Wistar-Albino cinsi sıçan kullanılmıştır. Sağ ve sol üst birinci molar dişlere mezial yönde ve 25 g şiddetinde ortodontik kuvvet uygulanmış ayrıca sol birinci molar çevresinde 5 adet perforasyon yapılmış; sağ taraf kontrol, sol taraf ise MOP grubunu temsil etmiştir. 7, 14 ve 21. günlerde yapılan sakrifikasyonların ardından diş hareketi miktarı ölçümleri, mikro bilgisayarlı tomografi değerlendirmeleri ve immünohistokimyasal analizler ile hızlandırılmış diş hareketinde yaşa bağlı etkiler incelenmiştir. MOP etkisiyle özellikle genç sıçanlarda osteoklastik aktivite, diş hareketinin gecikme safhasının kısalmasıyla erişkin sıçanlara göre daha erken başlamıştır. Alçı model ölçümlerinde MOP yapılan genç grupta kontrol grubuna kıyasla 7. günde 1,46 kat, 14. günde ise 1,23 kat hızlı diş hareketi tespit edilmiştir. Yaşa bağlı değerlendirmede ise MOP yapılan genç grupta erişkin gruba oranla 7. günde 1,91 kat; 14. günde ise 1,3 kat hızlı diş hareketi gerçekleşmiştir. Aktif tedavi döneminde osteoklastik aktivitesi en yüksek olan MOP yapılan genç grup, pekiştirme döneminde en yüksek OPN seviyesine sahip olsa da kemik hacmi/toplam hacim (KH/TH) ve kemik minaral yoğunluğu (KMY) değerleri açısından en düşük seviyededir. Hem MOP hem de kontrol grubundaki gençlerde pekiştirme döneminde osteoblastik aktivite daha fazla olsa da kemik yıkım belirteçlerinden olan TRAP ve RANK seviyeleri de erişkinlerden daha yüksek bulunmuştur. Dolayısıyla tedavi sonrası oluşabilecek nüksün önüne geçilebilmesi için her iki yaş grubunda da pekiştirme dönemi uzun tutulmalıdır.