Glukoz metabolizması bozukluğunun tiroid volümü ile ilişkisinin değerlendirilmesi

İnsülin direnci ve ilişkili metabolik bozuklukların tiroid bezinde ortaya çıkardığı fonksiyonel ve morfolojik değişiklikler son dönemin sıcak gündemini oluşturmaktadır. Bozulmuş Açlık Glukozu (BAG), Bozulmuş Glukoz Toleransı (BGT) ve Diabetes Mellitus (DM), insülin direncinin belirgin rol oynadığı temel glukoz metabolizması bozukluklarıdır. Bu vaka kontrol çalışmasında, glukoz metabolizma bozukluğu bulunan hastalarda tiroid hacim ve nodül prevalansını incelemek amaçlanmıştır. BAG ve BGT'li hastalar prediyabet grubu olarak alınmıştır (n=250). Diğer iki grup Tip 2 DM (n=141) ve bilinen glukoz metabolizma bozukluğu olmayan kontrol grubundan (n=261) oluşmuştur. Tüm hastalar yeni tanı almış vakalar idi. Bütün katılımcıların vücut ağırlığı ve bel çevresi yanı sıra TSH düzeyleri değerlendirildi, tiroid ultrasonografileri yapıldı. TSH ortalama değeri, DM grubunda diğer iki gruptan anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (DM grubunun ortalama TSH değeri 1,87±0,9 mIU/ml; prediyabetli grubunki 1,49±0,8 mIU/ml, kontrol grubununki 1,47±0,8 mIU/ml; p<0,001). Her üç grupta ortalama tiroid hacimleri birbirlerinden anlamlı olarak farklı idi. Prediyabet grubunda kontrol grubuna göre (sırasıyla 18,8±9,0 ve 12,8±4,2 ml), DM grubunda prediyabet grubuna göre (sırasıyla 20,6±8,7 ve 18,8±9,0 ml) ortalama tiroid hacimleri anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (P<0,001). Tiroid nodül yüzdesi DM grubunda prediyabet ve kontrol gruplarına göre, prediyabet grubunda kontrol grubuna göre daha yüksekti (sırasıyla, %61, %44.4, %17.2, P<0,001). Nodül saptanan vakalarda, en büyük nodül çap ortalamalarına göre yapılan değerlendirmede kontrol grubu ortalaması (8,1±3,8 mm), diğer iki gruptan anlamlı olarak düşük bulunmuştur (P<0,001). DM grubu ortalaması, anlamlı olmasa da, prediyabetiklerden daha yüksek saptanmıştır (sırasıyla 12,2±7,7 ve 11,2±7,2 mm). Sonuçlar, DM ve prediyabetli hastaların, kontrol grubuna göre anlamlı olarak artmış tiroid hacim ve nodül prevalansına sahip olduklarını göstermektedir. Bulgularımız, insülin direncinin temel rol oynadığı glukoz metabolizma bozukluğu patolojik sürecinin, yine insülin direnci ve muhtemelen başka mekanizmalar aracılığıyla tiroidde morfolojik ve fonksiyonel değişiklikler yarattığını prospektif olarak gösteren ilk kanıtlardır.