Turkish as a grammaticalized language: The effect of factivity alternation and certainty on theory of mind understanding

Dil ve sosyo-bilişsel beceriler arasındaki ilişkiyi araştıran çalışmaların çoğu, Batı kültürlerinden katılımcılar için tasarlanmış ve yürütülmüştür (Milligan ve diğerleri, 2007). Son zamanlarda, kültürel-dilsel nüanslar ve sosyal anlayış arasındaki ilişkiyi incelemeye yönelik çalışmalar yapılmaya başlanmıştır (Choi, 2006; Matsui, Yamamoto & McCagg, 2006). Japonca, Korece veya Türkçe gibi dillerde bulunan birçok dilsel özellik, bu dillerin sözdizimsel karmaşıklığının ayrılmaz bir parçasıdır ve gerçekliğe veya başkalarının önermelerine yönelik epistemik duruşları ifade eder. Mevcut tez, anadili Türkçe olan yetişkinlerin, dilbilgisel yapıya dayalı önermelerin kesinliğine karşı duyarlılıklarını ve bu duyarlılıklarının Zihin Kuramı (ZK) becerileriyle ilişkili olup olmadığını araştıran iki çalışmayı içermektedir. Sonuçlar, Türkçe konuşanların (a) olgusallık değişimine, yani bilmek fiilinin dilbilgisel çerçevesine dayalı olarak farklı düzeylerde epistemik kesinlik sergilemesine (Çalışmalar 1 & 2) (b) morfolojik kesinlik bildirme eklerine duyarlı olduklarını göstermiştir (Çalışma 2). Bununla birlikte, katılımcıların epistemik kesinliğe duyarlılıkları ile Faux Pas görevi tarafından değerlendirilen ZK becerileri (Çalışma 1 & 2) ve epistemik önyargıları (Çalışma 1) arasında ilişki bulunmamıştır. Sonuçların, özellikle daha genç bireylerle yapılacak gelecekteki çalışmalara katkısı tartışılmıştır.