21. yüzyıl Güney Gotiği romanlarında büyük buhran: Joe Lansdale'in The Bottoms, Ron Rash'in Serena ve Julia Franks'in Over the Plain Houses eserleri

Edebi bir tür olan Güney Gotiği, 20. yüzyılda Güney'in belli başlı toplumsal, ekonomik, ırksal ve cinsiyet rolleri konularındaki sorunları ve şiddet yanlısı sapkın karakterlerin dehşet verici eylemlerini konu alır. 21. yüzyılda Güney Gotiği türünde yazılmış eserler ise türün geleneksel anlatımlarını değişmeceli olarak kullanarak ve tersyüz ederek emekçi sınıfın problemlerini, çevre sömürüsü ve cinsiyete dayalı ayrımcılık gibi günümüz Güney'ine ait çeşitli konuları ele alır ve böylelikle türün geleneksel özellikleriyle günümüz gerçeklerini bağdaştırır. Çağdaş Güney Gotiği türünde yazılan eserlerin en önemli ayırıcı niteliklerinden biri bu eserlerde yoksulluğun ve yoksul Güneylilerin temsil edilme biçimidir. Geleneksel Güney Gotiği türündeki eserler çoğunlukla yoksulluğu canavarlaştırıp, yoksulları eğitimsiz ve zekası kıt insanlar olarak gösterirken, çağdaş Güney Gotiği'nin çoğu yazarı, emekçi sınıfına ait olmaları ya da yoksulluk çekmelerinden dolayı yoksul insanlara ve yoksulluğa karşı daha gerçekçi ve anlayışlı bir tutum takınır. Bu tezde, üç Güneyli yazarın üç romanı, Joe Lansdale'in The Bottoms (2000), Ron Rash'in Serena (2007) ve Julia Franks'in Over the Plain Houses (2016) çağdaş Güney Gotiği türünde yazılan romanlar olarak ele alınmakta ve türün geleneksel özellikleriyle benzerlikleri ve karşıtlıkları incelenmektedir. Söz konusu üç yazarın birleştiği ana nokta Büyük Buhran dönemine dönerek yoksulluk olgusunun altını çizmek ve böylelikle Büyük Buhran'ın yer verilmediği klasik Güney Gotiğin'nden farklı olarak temsil edilmemiş ya da yanlış temsil edilmiş yoksul Güneylilerin deneyimlerini ve öykülerini sahiplenmektir.