Post-neoliberal regionalization in South America: ALBA-TCP and the failure of the 'Pink Tide'

Bölgesel bütünleşme modelleri siyasal atmosferi etkilemekte etkili olmuştur. Var olan bütünleşme modelleri çoğunlukla ana akım (realist/neoliberal) karakter taşımaktadır. Bu bağlamda ilk iki bölgeselleşme kuşağı ('eski' ve 'yeni' bölgeselcilikler) kendi dönemlerinin hâkim paradigmalarını yansıtıyordu: Birinci kuşak devlet-merkezli, kapalı bir yapıya dayanıyordu ve güvenlik ihtiyaçlarını önceliyordu. İkinci kuşak ise ('yeni' bölgeselcilik) piyasa yanlısı bir bölgesel örgütlenme modeli oluşturdu. Bu kuşak 1970lerin sonunda tüm dünyayı etkilemeye başlayan neoliberalizmden derinlemesine besleniyordu. Neoliberalizm merkez ve çevre ülkelerde farklı dinamiklerle uygulandı. Temel mantığı kamu kaynaklarının ve hizmetlerinin denetimlerinin azaltılması, liberalleştirilmesi ve özelleştirilmesiydi. Bu eylemler, piyasa yanlısı hükümetlere ve ilkelere karşı düzenlenen toplumsal başkaldırılara giden yolu açtı. Güney Amerika böylesi protestoları ve tepki eylemlerini deneyimleyen yerlerden biri olmuştur. 1990ların sonundan itibaren, pek çok Güney Amerika ülkesi sol kanat (radikal veya reformist) sosyal demokratik partilerin iktidara gelişine tanık oldu; bu eğilim 'Pembe Dalga' olarak adlandırıldı. Pembe Dalga'nın Güney Amerika bütünleşmesine en büyük katkısı onun neoliberal bölgeselleşmeye karşı alternatif girişimidir: ALBA-TCP (Alienza Bolivariana para los Pueblos de Nuestra América-Tratado de Comercio de los Pueblos). Bu çalışma ALBA'nın yapısını ve dinamiklerini, ALBA'yla vücut bulmuş post-neoliberal bölgeselleşme (üçüncü kuşak bölgeselcilik) ile birlikte incelemektedir. Ayrıca Pembe Dalga hükümetleri ve ALBA'nın neoliberal bölgesel bütünleşmeye alternatif bir düzen örgütleyip örgütlemediklerini değerlendirmektedir. Bu doğrultuda, ALBA'nın hükümetlerarası temeli ve bunun yetersizlikleri incelenmektedir.