Günümüz sanatında zaman ve bellek kavramlarının görsel açılımları

Sanatın temel islevlerinden biri insanlıgın tarihsel deneyimlerini koruyup saklanmasına ve bunların hatırlanmasına yardımcı olmasıdır. Bu anlamda sanat nesnesi bireysel ve toplumsal bellek için hafıza tetikleyicisi rolüne sahiptir. Birey, yaygın olarak, kendisinin ve ait oldugu toplulugun geçmisinin izlerini görsel sanatlar aracılıgı ile sürer. Özellikle anlatımcı sanat gelenegi içinde bir zaman ve uzam içinde gerçeklesen insan etkinliklerinin temsil ve kayıt edilme biçimleri sanat disiplinlerinin temel sorunlarından biri haline gelir. Toplumsal ve kültürel degisimler, saklama ve koruma motivasyonunda etkili olurken aynı zamanda saklama ve koruma biçimlerini de belirlemislerdir. Son iki yüz yıldır insanlık tarihini etkileyen teknolojik gelismeler ve sosyal degisimler tarihin diger dönemlerine göre hem daha hızlı gerçeklesmislerdir hem de daha etkin olmuslardır. Bu hızlı degisim sonrasında ortaya çıkan yeni duyus ve düsünüs biçimleri sanatsal stillerde yeni temsil ve kaydetme biçimlerinin gelistirilmesinde etkili olmustur. Buna baglı olarak Modernizm sonrası sanat stillerinde zaman ve bellek kavramları yeni tariflerle sorgulanmıstır. Özellikle 1970 sonrası sanat anlayısında ve bu anlayısla paralellikler tasıyan 1990'ların sanatında hafıza tetikleyicisi olarak sanat nesnesinin rolü belirgin bir biçimde yer alır. Soyut sanat anlayısının otonom hakimiyetini kıran ve belirgin bir biçimde en son tarif edilen avangard hareket olan kavramsal sanat anlayısı halen güncel sanat örnekleri üzerindeki etkisini korumaktadır. Kendisinden önce gelen Modernizmden ayrılarak farklı bir duyarlılıgın etkin oldugu içinde yasadıgımız dönemde güncel sanat örnekleri bellek ve zaman olgularını bu yeni hissedis ve kavrayısla ele almıslardır. Bu olgular ile iliskili olarak günümüz sanatçıları kimlik, gelenek, tarih, mit, arsiv ve müze kavramlarını sorgulamakta ve yeni tarifler getirmektedirler.