Hapishanelerin tarihsel gelişimi

Dünya'nın oluşumundan itibaren ''değişmeyen tek şey değişimdir'' sözüne paralel olarak insanoğlu sürekli bir ilerleme halinde olmuştur. İnsanlık tarihi bir bütün olarak incelendiğinde karşımıza tezatlıkların dünyaya yön verdiği neredeyse her konuda ayrı bir tezatlığın ortaya çıktığı görülmektedir. Soğuğun karşısında sıcak, yükseğin karşısında alçak olduğu gibi genel iyilik halinin karşısında da kötülük bulunmaktadır. Suçun doğuş, çıkış noktası da tam olarak burada başlar. Toplumun genelini rahatsız eden, mutsuzluk hali yaratan kötülüğün işlenmesine bir tanım getirilme ihtiyacı duyulmuştur. Suç bu tanımlamaları kapsayan klasik deyişle kötülük etme halidir denilebilir. Fiziksel var oluşunun yanı sıra manevi-ruhsal anlamda da bir tatmin arayan insanoğlu mutlak iyiyi hep araya gelmiştir. Beslenme, barınma tarzındaki fiziki ihtiyaçlarını bir şekilde karşılayabilen insanoğlu manevi anlamda bir doygunluk-tatmin duygusu istemeyi kendine rol edinmiştir Suçun var oluş hikayesi değerlendirildikten sonra cezalandırmanın doğuşu ele alınacaktır. Yine klasik bir bakışla kötülük edenin cezalandırılması toplumu huzurlu kılacağı düşünülmektedir. Dinsel anlamda ise kötülük yapan günahkardır ve günahlarından ancak ibadet yoluyla arınabilmektedir. Bu çalışmamızda suçun cezalandırma serüveni ele alınacak ve devamında gelişen hapishane mekaniği irdelenecektir. Hapsetme fikrinin ortaya çıkışı, ilk uygulandığı medeniyet ve coğrafya anlatılmaya çalışılacaktır. Daha sonrasında ise Türkiye özelinde hapishane olgusu, ihtiyacı, gelişimi, sistemleri ve türleri ele alınacaktır.