Hibrit yapıştırma bağlantı hasarının numerik ve deneysel olarak incelenmesi

Bu doktora tezinde temel olarak, hibrit yapıştırma düzeninin, basit bindirmeli bağlantı yapıştırma çizgisi boyunca, gerilme dağılımı ve bağlantı hasar yükü üzerine etkisi incelenmiştir. Doktora tezinde öncelikle, hibrit yapıştırmalı bağlantı analitik modeli oluşturulmuştur. Bu aşamadan sonra, hibrit yapıştırma düzeni içerisinde yapıştırıcı-uzunluk oranları değiştirilerek, analitik model, iki ve üç boyutlu lineer sonlu eleman analiz sonuçları ile karşılaştırılarak, doğrulanmıştır. Doktora tezinin deneysel kısmında, mono ve hibrit yapıştırmalı bağlantı hasar yükleri ve davranışı belirlenerek, karşılaştırılmıştır. Deneysel çalışmalarda, her iki bağlantı tipinde kullanılmak üzere, analitik modelin doğrulanması amacıyla kullanılan yapıştırıcılardan farklı olarak, farklı mekanik özelliklere sahip üç yapıştırıcı seçilmiştir. Kullanılan yapıştırıcılar, sahip oldukları mekanik özelliklere göre, gevrek, tok ve sünek yapıştırıcı olarak tanımlanmaktadır. Bindirme uzunluğunun ortasında gevrek yapıştırıcı, kenarlarda ise sırasıyla, sünek ve tok yapıştırıcı kullanılmıştır. Tezin son aşamasında, eksponansiyel Drucker Prager malzeme modeli kullanılarak, mono ve hibrit yapıştırmalı bağlantılar için, lineer olmayan sonlu eleman analizleri yapılmıştır. Analiz sonuçlarına göre elde edilen hasar yükleri, deneysel hasar yükleri ile karşılaştırılmış ve yapıştırma çizgisi boyunca gerilme dağılımları sunulmuştur. Sonuç olarak, bindirme uzunluğu kenarlarında uygun yapıştırıcı kullanılması ve yapıştırıcı uzunluk oranlarının doğru seçilmesi durumda, hibrit yapıştırma düzeninin, mono yapıştırmalı bağlantı ile karşılaştırıldığında, bağlantı dayanımını önemli oranda arttırdığı belirlenmiştir.