Yüksek-dereceli yenilgi, epistemik şans ve inancın bilgi normu

Bu makale, inancını oluşturduğu akıl yürütme sırasında bilişsel olarak güvenilmez olduğunu öğrenen bir kişinin, inancına bağlı kalmasının neden yanlış olacağını göstermeyi amaçlamaktadır. İnancı gerekçelendirme standartlarını belirlerken, doğruluğu bir norm veya hedef olarak almanın savunulamaz olduğunu gösteriyorum. Örneğin, bir yanda doğruluğu norm olarak kabul edenler, epistemik nedenleri kanıtsal düşüncelerle sınırladıkları için, bir açıklama yapamazlar. Buna karşılık, doğruluğu bir hedef olarak ele alanlar, epistemolojide sonuçsalcı ve araçsalcı görüşlere yöneltilen takas (trade-off) itirazlarına karşı savunmasızdır. Ancak, gerekçelendirmeyi bilgi üzerinden ele alan teorilere dayanan daha iyi bir açıklamanın, bu tür sorunlara sebep olmadığını savunuyorum. Bu teoriler içindeki geniş bir görüş yelpazesi, epistemik gerekçelendirmenin hedef önermeyi bilecek bir konumda olmayı gerektirdiğini ileri sürer. Bu gerekliliğe dayanarak, kişinin bilişsel güvenilmezliğini öğrenmenin, hedef önermeyi bilecek durumda olmadığının bir kanıtı olduğunu savunuyorum çünkü bu kanıt, kişinin bu koşullar altında bilgi olarak nitelendirilebilecek tesadüfi olmayan bir inanca sahip olmanın olası bir yolunun olmadığını gösteriyor.