Hilmi Ziya Ülken'in düşüncesinde din eğitimi

Bu tez ülkemizin önde gelen ilim ve fikir adamlarından birisi olan Hilmi Ziya ÜLKEN'in din egitimi ile ilgili görüslerini tespit ederek kendisine özgü yönlerini ortaya koymaya çalısmaktadır. Hilmi Ziya'nın düsünce sisteminde Tanrı, insan ve âlem üç esaslı kavram olarak karsımıza çıkmaktadır. Tanrı olmaksızın ne insanı nede âlemi anlamaya imkân vardır. Tanrı ve baska âlemle kurulacak diyalektik iliskiye hizmet edecek din egitimi haliyle Tanrı merkezlidir. Hilmi Ziya'da din egitimi, egitimin kaplamı içerisindedir. kisi de birbirine karsılıklı ihtiyaç iliskisi ile baglıdır. Din ögretimi, objektif bilgiyi esas alırken; din egitimi, sübjektif degere yönelir. Birincisi; realist-tecrübî metodu, ikincisi; ihtiyaç mertebelerini uyandıran ve dini bilgiyi inançla tamamlayan diyalektik metodu takip eder. Din egitiminde degerlerin sadece anlasılması ve açıklanması yetmez; yeni kusakların bu degerleri benimsemesi kendilerine huy ve karakter haline getirmeleri gerekmektedir. Degerde hareket noktası kisi oldugu için her deger, askın ve objektif oldugu kadar da kisiseldir. Din egitiminin gayesi, olgu ile ideali birlestiren insanî vatanseverlik ile degerin en yüce noktası olan mutlak duygusu (ask) dur ki bu derecede deger yaratısı meydana gelir. Her deger yaratısında kisilik biraz daha genisler. Din egitimi, bir taraftan realist ve tenkitçi bir dünya görüsüne dayandırılarak dinamik ve genetik bir yapıya kavusturulmalı diger taraftan onun örgün kısmı yaygın din egitimi ile desteklenmelidir. Osmanlı'da oldugu sekliyle kafa ve kol, ruh ve beden ayrımına gitmemelidir. Bu bakımdan Orta Çag'ın din egitimi açısından iyi ve kötü yönleriyle kritigine ihtiyaç vardır. Kisisel kültür medeniyeti çagında laik yorum hem dinin en ileri yorumu hem de din egitiminin teminatı olmalıdır. Anahtar Sözcükler: H. Ziya Ülken, Tanrı, Kisi (Dyade), Din Egitimi, Laiklik