Amerikan tiyatrosu'nda HIV/AIDS: Queerlik, zaman ve mekansallıklar, ve özgürleşme

Bu tez, Amerikan HIV/AIDS tiyatrosunu zamansallık ve mekansallık bağlamında inceler. Bu çalışma, başta queer teori olmak üzere, zaman ve mekan mefhumlarına olan çeşitli yaklaşımlardan faydalanarak Harry Kondoleon'un Zero Positive (1989), Cheryl L. West'in Before It Hits Home (1990), ve Paula Vogel'ın The Baltimore Waltz (1990) isimli oyunlarını inceler. Bu oyunlar ile varılan ilk husus, göz ardı edilmiş queer politikaları ve zaman ve mekansal potansiyelleri keşfetmektir. Torsten Graff queer teorinin, dramayı—özellikle metinsel boyutta—ihmal ettiğini belirtir. Belirli oyunlar hariç HIV/AIDS tiyatrosunun da potansiyellerinin gerek queer teori gerekse edebi kanon tarafından göz ardı edildiğini söylememiz yanlış olmaz. Bu yüzden bu çalışma öncelikle bu oyunlardaki uyku halindeki queer potansiyelleri uyandırmayı ve bu metinlerin tekrar ziyaret edilebilirliğini arttırmayı planlar. Erving Goffman'ın "Damga" kavramından da yola çıkarak, "zamansal ve mekansal damgalama" olarak öne sürdüğüm normatif baskının bilhassa HIV ile yaşayan queer ve siyah bireyler üzerindeki süregelen damgayı daha da kuvvetlendirdiğinin ve ek baskılar oluşturduğunun altını çizer. En nihayetinde ise, bu çalışma tiyatronun özgürleştirici bir müdahalede bulunduğunu ve böylece alternatif bir zaman ve mekan anlayışı sağlayarak direngen bir dönüşümü muştuladığının savunur.