Theatre
506 theses under this subject heading
Abdülhak Şinasi Hisar'ın deneme ve tenkitleri üzerine bir inceleme
Türk edebiyatında romancılığı ve hatıra yazarlığı ile tanınan Abdülhak Şinasi Hisar'ın Mütareke döneminde deneme ve tenkitler yazmaya başladığı bilinmektedir. Bu çalışmada Abdülhak Şinasi'nin deneme ve tenkitleri üzerine bir inceleme gerçekleştirilmeden önce onun bir münekkit olarak yazı hayatına başladığı dönemde öne çıkan eleştirmenlerle arasında ilgiler kurulmaktadır. Böylelikle Abdülhak Şinasi'nin edebî eserin "ruhuna nüfuzu" esas alan tenkit anlayışının dönemi içindeki özgünlüğüne dikkat çekilir. Buna ek olarak Hisar'ın hem tenkitçiliği hem de sanat anlayışı hakkında edebiyat ve sanat çevrelerinin değerlendirmelerine de yer verilerek Abdülhak Şinasi'nin eleştirmenliği iki farklı noktadan ele alınmaktadır. Ayrıca çalışmada Hisar'ın düşünce dünyasını şekillendiren Bergson felsefesinin deneme ve tenkitlerine yansımaları tespit edilerek Abdülhak Şinasi'nin tenkit anlayışı, romanın teorik meselelerine bakışı üzerinde de durulur. Bu bağlamda Hisar'ın tenkide, romana, şiir, tiyatro gibi sanatın türlü kollarına bakışı bir eseri tenkit ederken hangi noktalara dikkat ettiği hakkında değerlendirmeler yapılmaktadır.
The profane vs. The sacred in medieval theatre
This work aims to discuss the sacred and its representations in medieval drama by focusing on the character of the Devil in medieval plays. In this work; contrary to the notion that the Devil is a figure of profane and the first example of the secularization of the medieval drama; the Devil is taken as an example of representation of the sacred. This work consists two chapters. In section one, the researcher dealt with the the cognitive and social situation of medieval society. First, the dynamics that constitute the medieval society are discussed. Afterwards, the correlation between theatre and church is handled. In chapter two, the focus is on the character of the Devil. The concept of the Devil is in Medieval period is dealt with via oppositional thinking. In addition, The Devil in cycle plays; The Creation and The Fall of Angels, The Fall of Man, The Deliverance of Souls; is analysed to support the argument of this thesis.
Theseus mitinin postmodern tiyatroda yeniden düşünülmesi
Edebi tür olan efsane yüzyıllar boyunca canlıydı ve etkileri hala yazarlar tarafından gözlenebilir. Bu yüzden efsanenin önemi bu çalışmada verildi; dahası, Amacı efsane konseptini özelleştirmek olan çeşitli yazarlar tarafından efsanenin tanımı yapıldı. Theseus efsanesi açıklandı ve efsanede bulunan veya bahsedilen mini temalar ortaya çıkarıldı. Efsanelerin rollerini açığa çıkaran çağdaş çalışmalar özgün ve aynı zamanda bağlantılı olabilirler. Motifler, mini temalar, karakter özellikleri ve kahraman maceraları, efsanevi yönlerin önemini göstermek adına başka edebi çalışmalarda gösterilebilir. Böylelikle, bu çalışma içeriğinde Theseus efsanesinin gösterildiği postmodern oyuna odaklıdır. Bir postmodern çalışması olan ve postmodern koşullarını taşıyan Mercury Fur Theseus efsanesinde gösterilen evreler, karakterler, motifler, ve mini temalar gibi efsanevi yönler kapsamı altında tartışılmıştır. Anahtar Kelimeler: efsane, Theseus, postmodern tiyatro, Mercury Fur
Mark Ravenhill'in oyunlarindaki mitsel motifler
The focus of this study is to discuss the mythical motifs in Mark Ravenhill's plays; Shopping and Fucking, Faust is Dead and Some Explicit Polaroids, in relation to their positioning in the postmodern culture with the liberal capitalist systems. The concepts of relationships as a site of economic exchange, the quality of choice in market economies, free will, subject, knowledge and power are investigated through the theories of prominent postmodernist philosophers such as Gilles Deleuze, Felix Guattari, Michel Foucault and Francois Lyotard. Moreover, the provocative nature of the plays as a part of being representative of in-yer-face theatre is further explained in its historical and socio-cultural context. Such investigation not only brings political issues to the forefront, emphasizing the cultural change and its impact on individual lives but also the change in theatrical concepts of their milieu. Shopping and Fucking investigates the autonomy of the individual, the idea of sacrifice and suffering as a way to come to self-realization, the body as a place of control in authenticating the self and sexual relationships as a site of transaction. Faust is Dead explores the issues such as alienation, the loss of faith in the progress of man, the authenticity of experience, desire and the reconcilability of the phenomenal and noumenal worlds. In the last play, Some Explicit Polaroids examines the hedonism and the capitalist values that the younger generations adopt, contrasted with the values of older generations, the positivist decay experienced by twenty-somethings which is also a part of capitalism, the masculinity crisis, violence and abuse on the body and the transition from disciplined to controlled societies.Also, shopping myth which was found to be encompassing all the plays was inverted by the playwright through transforming the act of shopping from being personal and limited to the objects to be public and including humans and their emotions.
Kıbrıs Türk tiyatrosunun toplumcu sesi: Bekir Kara
Bu çalışmada Bekir Kara'nın yayımlanmış ve yayımlanmamış tiyatro eserlerinin yapısalcı incelemesine yer verilmiştir. Kara'nın tiyatro eserlerini geniş bir perspektifte değerlendirebilmek için Kıbrıs Türk tarihine, tiyatro anlayışına ve oyunlarının tanıtımına açıklık getirilmiştir. Kara'nın bu doğrultuda otuz iki oyunu incelenerek içerisinde bulunduğu siyasi ve sosyal ortamın karşılığını tiyatrolarına yansıttığı tespit edilmiştir. Kıbrıs'ta 1963 yılında gerçekleşen Kanlı Noel olayı, Kıbrıs'ın İngiltere işgali altında kalması, EOKA teşkilatının eylemleri, Kıbrıs Türklerinin zorunlu göçlere mecbur edilmesi, 1974 yılında yaşanan Kıbrıs Türk Barış Harekâtı gibi durumlar Kara'nın tiyatro eserlerinde konu olarak yer almış ve milliyetçi kişileri ortaya çıkarmıştır. Kara, toplumun ona sundukları doğrultusunda Kıbrıs'ın toplumcu sesi olarak önemli bir konumda bulunmuştur. Kara, bilinenin aksine aynı zamanda bireysel muhtevalı oyunlar da kaleme almıştır. Özellikle 2000'li yıllardan sonra Kıbrıs'ın savaş ortamından çıkarak refah bir düzeye yükselmesiyle birlikte Kara'nın oyunlarında ekonomik sorunlar, ailelerinden ayrı büyüyen çocuklar, aile içi dinamikler, yozlaşan bürokrasi anlayışı ve gençleri eğitime teşvik eden konular yer bulmuştur. Bekir Kara, tiyatro türüyle yoğun bir şekilde ilgilenmiştir. Hem tiyatro eseri yazmış hem de yönetmenlik yapmıştır. Böylelikle Güzelyurt bölgesinde tiyatro faaliyetleri içerisinde bulunmasıyla sanat ortamının gelişmesini ve tiyatro alanında pek çok insanı yetiştirerek Kıbrıs Türk tiyatrosunun sürekliliğini sağlamıştır.
Yapısalcı eleştiri odağında Osman Türkay'ın tiyatroları üzerine bir inceleme
Osman Türkay, Kıbrıs Türk yazınının dünya çapında ünlenmiş, İngilizce yazdığı şiirlerle iki kez Nobel edebiyat ödülüne aday olmuş ve kitapları otuzdan fazla dilde yayımlanmış ozanı, tiyatro ve deneme yazarıdır. Şiirleriyle ödüller almış Türkay, Türk ve dünya yazınını, bilim, sanat ve felsefe alanında yapılmış çalışmaları da yakından izlemiş, önemli dergi ve gazetelerde çok sayıda eleştiri, deneme ve makale yazmıştır. Dünyanın pek çok ülkesinden çok sayıda ödüller almış Türkay'ın Piramit Üçlüsü adlı tiyatro eseri içinde birbirini tamamlayan ve Mısır tarihi ve mitolojisini konu alan "Sandıkta Ölüm", "Bir Kozmik Psikodram" ve "Kıyametten Sonra Da Savaş" adlı üç farklı oyun bulunmaktadır. Türkay'ın ikinci tiyatro eseri Ölümsüzlük Acısı, konusunu Babil ve Sümer mitolojisi ile Gılgameş Destanı'ndan almaktadır. Mitolojik, felsefi, psikanalitik, ekolojik, metinlerarası vb. okumalara da açık olan bu anlatıların yapısalcı yöntemle okunması, anlambirimlerin, anlambirimleri kuran yapıların ve dikotomilerin görünürlüğünün pekişmesi açısından yararlı bulunmuştur. İnsanlığın en eski söylenlerini, anlatılarını konu alan eserler, bu ilk anlatıları kıyamet sonrasına kadar genişletmiştir. Daha sonra doldurulacaktır.
"The Crisis of Utopia" in Edward Bond's The War Plays: Red, Black and Ignorant, The Tin Can People and Great Peace
The aim of this dissertation is to explore how Edward Bond's (1934- ) trilogy, The War Plays (1984) – comprising Red Black and Ignorant (1984), The Tin Can People (1984), and Great Peace (1985) – reflects the transformation of utopianism throughout history. To this end, Zygmunt Bauman's (1925-2017) classification of the historical transformation of utopianism is chosen to reveal Bond's scrutinisation of utopianism. Each of these three plays, with its eclectic dramaturgy combining elements from agit-prop, Bertolt Brecht's (1898-1956) epic theatre, and naturalistic theatre, criticises one form of utopianism through emphasising the devastating outcomes and consequent failure of it. The first play of the trilogy depicts a dystopian consequence that arises from a solid modern utopian philosophy, which prioritises progress and promises a flawless society through advanced scientific and technological innovations. The second play depicts a transition towards a postmodern and liquid consumerist utopian ideology, which elicits dissatisfaction among people owing to the emergence of a novel dystopian environment. The final play prompts inquiries into the plausibility of establishing a novel and just society in a post-liquidised world, which is scrutinised through a discussion on the loss of mental integrity because of a desire to turn back to old forms of being which Bauman called retrotopia. After the analysis, this study concludes that the trilogy in question can be categorised as an example of contemporary British political drama, which reflects the historical evolution of utopianism and scrutinises the feasibility of a utopia in the present-day post-liquidised, vaporised world, drawing upon Bauman's theory of liquid modernity and his ideas concerning the transformation of utopianism.
Disability and family in twenty-first century American drama
This dissertation analyzes John Belluso's Pyretown (2005), The Rules of Charity (2006), A Nervous Smile (2006), David Lindsay-Abaire's Good People (2011), Stephan Karam's The Humans (2015), Martyna Majok's Cost of Living (2018), Amy Herzog's Mary Jane (2018), and Lindsey Ferrentino's Amy and the Orphans (2019) and scrutinizes the ways contemporary American playwrights employ disability in relation to the myth of the flawless American family. The representation of disability on the American stage has always been a complicated one as disabled bodies were either used as metaphors or presented as freaks, victims, and villains. The plays examined in this dissertation, however, negotiate disability as a multifaceted experience. They portray family dynamics that changed in the twenty-first century while dissociating disability from stereotypical meanings. The playwrights dramatize the lived experience of disability, and they problematize ideologies that ostracize, pathologize, and oppress disabled individuals to initiate social, cultural, and political transformation in the United States. Since they criticize dehumanizing and exploitative social and political institutions using realism and the affective power of theater, these plays are referred to as the social problem plays of the twenty-first century. Each chapter exposes oppressive power relations and portrays the lived experience of disabled individuals without romanticizing or objectifying their bodies. Neoliberalism, class, problems in the healthcare and welfare systems, and the cult of normalcy are presented as the forces that put the family in a dysfunctional state whereas disability is depicted as a social, cultural, and political construction. Therefore, these plays are progressive and subversive with their truthful depictions of families with disabled members, showing that the problem is not disability but constructed normalcy, which forces families and individuals to conform to rigid definitions.
Yörük/Türkmen kültüründe Şamanizm etkilerinin sahne göstergeleri bağlamında yorumu ve bir uygulama
Şamanizm, Orta Asya'dan Anadolu'ya gelen konargöçer Yörük-Türkmen topluluklarda izlerine hala rastladığımız; Anadolu dışındaki birçok coğrafya ve kültürde de hala geniş ölçüde izleri görülen eski bir inanış biçimidir. Bu izler günümüzde konargöçer toplulukların kültüründe vegünlük yaşamında, ritüellerden, geleneklerden göreneklere, efsanelerden, destanlara, musikiye, el sanatlarına, doğal ilaçlardan şifalandırma yöntemlerine kadar ortak birçok benzerlik göstermektedir. Bu sanat çalışmasının temel amacı, Balıkesir-Edremit Körfez'i ve Kazdağı (İda Dağı) yöresi Yörük-Türkmen topluluklarda şamanist ögeleri bulmak, etkileşim noktalarını belirlemek ve benzerliklerini saptamaktır. Elde edilen göstergelerin yöreye ait Sarıkız Efsanesi'ni konu alan, araştırma- yorum-uygulama süreciyle paralel olarak Türel Ezici tarafından yazılan "İda'nın Azizesi Sarıkız'ın Hikayesi..." adlı orijinal metnin sahne performansıyla somutlanmasıdır. Metnin sahne uygulamasında çevre düzeni şaman ritüelinin Yörük-Türkmen kültüründe ve günlük yaşamında karşılığı olan gösterenler ile kurulmuştur. Uygulamanın dramaturgi ve reji yöntemi hikaye/destan anlatıcılığının teknik ve estetik özellikleri gözetilerek açık biçim, göstermeci üslup üzerinden oluşturulmuştur. Sahnelemede oyunculuk biçemi, oyuncuların bireysel ve toplu doğaçlamalarıyla elde edilerek, şamanın ses, söz, hareket kullanımının otantik hikaye/destan anlatıcılığındaki karşılıkları belirlenmiştir. Bu veriler ışığında Yörük-Türkmen kültüründe söz, ses, beden, hareket düzleminde şamanik yorum ve ifadenin olanakları araştırılmış, benzerlikler tespit edilerek şamanik göstergelerden oluşan bir sahne performansına ulaşılmıştır. Anahtar Sözcükler: Yörük-Türkmen, kültür, şamanizm, efsane, Sarıkız, performans
Türk tiyatro yazınında Başar Sabuncu
"Türk Tiyatro Yazınında Başar Sabuncu" başlıklı bu yüksek lisans tezinin amacı, 1962-2001 yılları arasında dramaturg, oyuncu ve yazar olarak sanat hayatını etkin bir şekilde sürdüren, çağdaş Türk tiyatrosunun önemli isimlerinden Başar Sabuncu'nun eserlerinden hareketle yazarın, Türk tiyatrosuna sağladığı yazınsal katkıyı ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda yazarın eserleri yapısal ve tematik olarak incelenip tasnif edilmiş, ardından tümevarım yöntemiyle yazarın metin yazarlığına dair değerlendirme ve tespitlere ulaşılmıştır. Elde edilen bulgular, Dünya tiyatrosu ve Türk tiyatrosundaki eğilimlerle karşılaştırılmış, böylece Başar Sabuncu'nun benimseyip dâhil olduğu tiyatro dairesi belirlenmiştir. Başar Sabuncu'ya ait on iki eser üzerine yapılan incelemelerden hareketle yazarın tiyatro anlayışı açıklanmıştır. Yazın hayatının ilk dönemlerinde hem absürt tiyatro metinleri kaleme almış hem de toplumcu gerçekçilik akımını Marksist bir estetikle yansıtmış olan yazar, epik tiyatro türünde oyun yazmış, çağdaş tiyatro hareketlerini ve biçimlerini de takip ederek yazın hayatının son döneminde yazdığı eserlerinde postmodern eğilimlere yakınlığını göstermiştir. Türk tiyatrosunun kendi dönemi içerisinde gösterdiği yaygın eğilimleri de yakından takip ettiği ve bu eğilimler içerisinde eserler ürettiği görülmektedir. Biyografik türde kaleme aldığı tek eseri bunun bir örneğini teşkil etmektedir. Başar Sabuncu, Türk tiyatro yazını içerisinde toplumcu bakış açısının tiyatromuza girmesinde etkin rol oynayan yazarlardan biri olmuş, dünya edebiyatında gelişen tiyatro hareketlerini yakından takip etmiş, yabancı tiyatro edebiyatları hakkındaki geniş bilgisiyle önemli klasikleri postmodern kurgulama teknikleriyle dilimize ve sahnemize aktarmıştır. Bu anlamda Başar Sabuncu'nun, Türk tiyatro yazını içinde ve Türk tiyatro yazını için çok yönlü, aydın ve özgün bir sanatçı olduğu saptanmıştır.
A Freudian reading of Harold Pinter's early plays: Neurotic characters in The Room, The Birthday Party, and The Caretaker
As a post-war dramatist, Harold Pinter (1930-2008) reflects the effects of trauma and suffering of the period following the Second World War through his enigmatic early plays by presenting characters who seemingly fall victim to neurosis. To comprehend the psychology of Pinter's characters and demystify his plays, Sigmund Freud's views on neurosis are drawn onto in this study. In light of Freud's perspectives on neurosis, this thesis aims to illustrate that Pinter's characters in The Room (1957), The Birthday Party (1957), and The Caretaker (1959) suffer from apprehension, constant fear, aggressive behaviour, solitude, catatonia, obsessions, and paranoia, in other words, neurotic disturbance primarily due to their unfulfilled unconscious desires, that is the unresolved Oedipal urge and the death drive, as well as society's restrictive forces on individuals; thus, the characters in the abovementioned plays are unable to harmonise with their environment. All of the three plays which are selected for this thesis encompass the Freudian elements at their cores. The introduction part gives information about Freudian psychoanalysis and focalises on the period following the Second World War and its traumatic effect on Pinter. Then, the first chapter delves into the impact of the repressed Oedipal and death desires on individuals in The Room. The second chapter, which is about The Birthday Party, analyses castration anxiety through the punishment of a man by the father figures. Lastly, the third chapter examines the desire to get rid of the father figure, in other words, parricide, in The Caretaker. Therefore, this thesis concludes that the individuals in Pinter's early plays fall into the grip of neurosis due to unsatisfied Oedipal and death urges as well as discontent caused by the suffocating effect of social norms. To encapsulate, with the help of the Freudian psychoanalytical perspective, the chaotic unconscious world of the characters is excavated, and it is clarified that they are caught in the vortex of menace, which creeps both into the external world and the depths of their unconscious.
Evolvement of the changeling figure in the selected Elizabethan and Jacobean plays
Changelings are terrorising figures in the beliefs and superstitions of the medieval period. These awe-inspiring figures of the fairy lore were believed to be fairies or inanimate objects left behind after a healthy infant is stolen by troublesome fairies. This belief in changelings, the precaution taken against them, as well as the rituals to get rid of them persisted well into the nineteenth century. While this figure's influence on English society is observable throughout the English history, its portrayals in the dramas of the Elizabethan and the Jacobean periods are worth attention as these representations display a shift from expressing the fears that had been persisting since the Middle Ages to presenting this figure as the embodiment of different ideas. The introduction chapter of this thesis examines the changeling figure in the context of the social history of the medieval and the early modern periods and its representations in literature to reveal its significance, and the fact that its representations were consistent with each other in the mentioned periods. In this context, the first chapter of this thesis analyses two plays from the Elizabethan period, the anonymous Misogonus (1560-77) and William Shakespeare's (1564 – 1616) A Midsummer Night's Dream (1595-96) and comes to the conclusion that the representations of the changeling figure in this period are consistent with folk narratives and legends that include this figure. To examine the differences between the representations of the changeling figure in two different periods, the second chapter conducts a comparative analysis of two Jacobean plays, The Changeling (1622) by Thomas Middleton (1580 – 1627) and William Rowley (1585 – 1626), and The Spanish Gypsy (1623) by Thomas Middleton, William Rowley, Thomas Dekker (1572 – 1632) and John Ford (1586 – 1639). As it is concluded in the second and Conclusion chapters of this study, the changeling figure is no longer represented in the context of fairy lore in the Jacobean period, instead, it evolves into the embodiment of different ideas such as change and transformation due to the influence of James I on the society and literature. Therefore, this study argues that the changeling figure experienced an evolvement in the Jacobean period, as it was separated from its roots in fairy lore, its connotations with the fear of losing an infant, and the superstitions accompanying the figure, and thereby presented as the embodiment of various ideas.
Sevilay Saral'ın oyunlarında feminist tiyatro'nun izleri
XVIII.yüzyılda Fransa'da ortaya çıkan feminist hareket, kendi içinde farklı zamanlarda üç koldan yürütülmüştür. İlk feminist hareket Birinci Dalga, ikinci feminist hareket İkinci Dalga,üçüncü feminist hareket ise Üçüncü Dalga adını almaktadır. Bu üç hareket de kadınların farklı sorunlarına yönelmiş olsa da hepsi aynı amacı gütmektedir. 1970'li yıllarla birlikte feminizmin farklı türlere ayrıldığı görülmektedir. Bu türler arasında liberal feminizm, radikal feminizm, materyalist feminizm, sosyalist feminizm, lezbiyen feminizmi, radikal lezbiyen feminizmi ve Marksist feminizm bulunmaktadır. Türkiye'de ise feminist hareket 1980'li yıllarda ortaya çıkmış, 1990'lı yıllardan sonra akademikleşmeye başlamıştır. Feminist Tiyatro teorisi, feminist hareketle bağlantılı olarak yürütülmüştür. Feminist Tiyatro teorisi birkaç tiyatro teorisinden beslenmektedir. Feminist Tiyatro, kadınların sorunlarını sahneden insanlara özellikle de kadınlara duyurmayı amaçlamıştır. Feminist Tiyatro'ya İngiltere öncülük etmiştir. İngiltere'de birçok feminist oyun yazarı bu tiyatro kuramının gelişmesine katkı sağlamıştır. Türkiye'de Feminist Tiyatro genç oluşumlu bir tiyatrodur. Türkiye'de kurulan ilk Feminist Tiyatro topluluğu Tiyatro Boyalı Kuş'tur. Bu topluluğun dışında Kadınların Sahnesi, Tiyatro Öteyüz gibi tiyatro toplulukları da bulunmaktadır. Bu topluluklardan biri olan Boğaziçi Üniversitesi Gösteri Sanatları Topluluğu bünyesinde olan Kadınların Tiyatrosu Sevilay Saral'ın yazmış olduğu birçok oyunu sahnelemiştir. Sevilay Saral, Türkiye'de Feminist Tiyatro'nun öncüsü konumundadır. Saral'ın Yedi Kadın, Bir Kadın Uyanıyor, Beş Kadın, Kadın Masalları, Uykudan Önce, Düş Dostları, Kadın Doğum ve Otobüs adlı oyunları bulunmaktadır. Bu tezde Saral'ın bu oyunları Feminist Tiyatro teorisi kapsamında incelenmiştir.
Bourdieucu yaklaşımla Ankara Devlet Tiyatroları seyircilerinin beğeni kültürü
Bu çalışmada, Pierre Bourdieu'nün kuramından hareketle Ankara Devlet Tiyatroları seyircilerinin tiyatro beğenisine odaklanılmıştır. Bu bağlamda Devlet Tiyatrolarının kuruluşu, gelişimi ve siyaset alanıyla olan ilişkiselliği "alan" kavramıyla ele alınmış, seyircilerin beğenileri habitus, kültürel sermaye ve kültürel tüketim bağlamında incelenmiştir. Nicel araştırma yöntemi kullanılan çalışmada Ankara'da Devlet Tiyatrosu seyircisi 200 kişiye anket uygulanmış, veriler Çoklu Mütekabiliyet Analiziyle (Multiple Correspondence Analysis MCA) değerlendirilmiştir. Araştırmadan elde edilen temel sonuçlara göre, Ankara ilindeki Devlet Tiyatroları seyircilerinin beğenisi toplumsal uzam ile ilişkilidir.
The father and daughter relationship in Shakespeare's plays: Hamlet and The Merchant of Venice
Relationships have played an important role throughout our history. One of the most important roles is the relationship between a father and his daughter. In Hamlet and The Merchant of Venice, William Shakespeare shows two different father-daughter relationships. The relationships are between Ophelia and Polonius in one hand, and Jessica and Shylock, on the other hand. The first relationship shows how far Ophelia is an obedient and weak girl, whereas the other one reflects how Jessica is rebellious and strong. Ophelia's relationship with her father is full of respect and love, whereas Jessica does not like her father and thinks he is rude. But both of the relationships show the authority and the dominance of patriarchal society in Shakespeare's time. In my thesis, I will explore the ways in which Shakespeare discusses the stereotypical father-daughter relationship and employs Ophelia and Jessica to interrogate the traditional sixteenth century roles of daughters, and how daughters were not considered as important as men in a society in which the authority of father influenced the whole life of his daughter. Keywords: Shakespeare, Family Relationship, Patriarchal Society, Obedience, Rebellion
Existential anxieties created by menace in Harold Pinter's plays: The Room, The Birthday Party and the Dumb Waiter
Harold Pinter (1930-2008) is one of the most outstanding and important British dramatists. He wrote theatre plays, radio plays, screenplays for films, sketches and poems. Harold Pinter is well-known for his comedies of menace. In his works, he mainly deals with alienation, violence, distorted memory, jealousy, fear, anxiety, betrayal, hidden secrets and sexual politics. By inserting comic dialogues and scenes, Pinter blends comedy and tragedy in his works. The Jewish playwright Harold Pinter was born in 1930. That is, in his childhood he experienced war and the anti-Jewish tendencies and all the fears and terrors coming from that. It wasn't possible for Pinter to remain unaffected. Therefore, it can be clearly understood that he was influenced by the existential thoughts which were in the air at that time of history as a person who experienced anti-Semitism before the WW II and who was sent to a safer place from German bombing. People found themselves in a worse, fragmented and complex society. After the war, they were disillusioned and they lost their aims in life. After all, the only thing important for them is their own existence since the society they lived in is full of threats. As a matter of course, these menacing factors played an important role in his life and he reflected what he lived and what he was influenced in his works. Pinter's characters are kept in an absurd-existential situation and they struggle to make sense of their own being. These existential situations are actually characters' existential anxieties because the characters are threatened by the menace, and in return, react to the danger of the invasion of their lives by this threat. The seeming safety of inside is compared with the danger of the outside world where the menace is assumed to dwell. However, Pinter shocks his audience by showing that the menace dwells not necessarily in the external world but can be anywhere, including the inside of the house. This study aims at exploring existential anxieties in Harold Pinter's plays created by menace which appeared in social life after WW II. In order to do this, this study covers Harold Pinter's three plays; The Room (1957), The Birthday Party (1957) and The Dumb waiter (1957). The reason why these three plays are chosen to study is that existential anxieties and the menace creating them are so apparent in them and it plays the central theme in these works. The introduction part of the thesis gives general information about Harold Pinter's biography, his works and Comedy of Menace. The second part of the thesis covers the concept of menace in these selected plays. The third part of the thesis gives information about what sort of existential anxieties reflected because of menace. Lastly, the conclusion gives an overall evaluation about the subject of the study. Key Words: Harold Pinter, Menace, Existentialism, Existential Anxiety
Critical analysis of Dutchman through genetic structuralism
Our study includes the analysis of Dutchman by Amiri Baraka (LeRoi Jones), African American playwright and poet who highly influenced the Black Theater and produced many works in literary sense, under the lights of Genetic Structuralism method. Our study consists of three chapters with an Introduction and a Conclusion. In the introduction, it is intended to focus on developing process of Black Theatre and the importance of blacks in American Drama. In the first chapter, assimilation theories and how they have been used in America since the U.S.A were discussed in order to explain the attitude of Amiri Baraka's against assimilation in the play. In the second chapter, basic information about genetic structuralism is given. In the third chapter, Dutchman is analyzed through genetic structuralism method in details and the conclusion part depicts the summary of this thesis. Consequently, we saw that by using an assimilated black man, Baraka tries to warn African-Americans against the threat of assimilation and we determined that Baraka strongly believes that African-Americans should accept and be aware of their black identity in order to survive in America. Key Words 1. Dutchman 2. Genetic Structuralism 3. African-American Drama 4. Assimilation 5. Amiri Baraka
Mehmet Birkiye'nin yönetmenlik anlayışı üzerine bir inceleme
Bu yüksek lisans tezinde yönetmenlik kavramına değinmekle birlikte esas olarak günümüz tiyatrosunda önemli bir tiyatro adamı olan Mehmet Birkiye'nin yaşam serüveni içerisindeki sanatçı, akademisyen kimlikleri incelemiştir. Araştırmanın kuramsal niteliği, yönetmenin kendi üslubunun incelenmesi, sahne üzerinde uyguladığı ve yönteme dönüşen tekniklerinin ortaya konulması üzerine temellendirilmiştir. Araştırmadan elde edilen bulgulara dayanarak tiyatro yönetmenliği kavramı çerçevesinde Mehmet Birkiye'nin reji anlayışına farklı açılardan bakma olanağı doğar. Bu çerçevede tiyatroda eğitimin yeri, bir sanatçının kendini yetiştirme süreci, seyirci sahne ilişkisi, oyuncu yönetmen bütünlüğü gibi öne çıkan kavramlar bu yaşam öyküsü ile birleşerek tezin çıkış noktasını oluşturmuştur. Bu çalışma sonucunda, Mehmet Birkiye'nin sanat hayatının sanatçı adayları ve hatta sanatçıların bizzat kendisi için yol gösterici olması hedeflenmektedir.
Socio-political and ethical issues in Martin Crimp's major staged plays
Theatre started to transform from the political aesthetics of the 1970s and the 1980s to the avant-garde aesthetic of the 1990s. After a long break, since the British theatre of the 1990s witnessed a new theatre movement, called In-Yer-Face by Alex Sierz, which critiques traditional British Theatre with its cruel language and challenging plots. Martin Crimp has produced his most well-known plays in this aesthetic. To show Crimp's contribution to the British theatre from a wider perspective, this thesis explores Crimp's eight staged plays, Definitely The Bahamas (1987), Dealing with Clair (1988), The Treatment (1993), Attempts on Her Life (1997), The Country (2000), Cruel and Tender (2004), Fewer Emergencies (2005), and The City (2008), basing its discussion on different critical theories, Cultural Materialism, Socialist Feminism, and Artaud's theory. For that reason, different criticisms are applied to his plays in the light of these three theories. In the Introduction, Crimp's life and the In-Yer-Face movement will be scrutinized. In the first chapter, the theories, Cultural Materialism, Socialist Feminism, and Artaudian Theatre, are explained in a detailed way to correlate between the plays and the theories. The aim of the second chapter is to find the analogy between Artaud's theatre, Crimp's theatre, and Crimp's usage of Artaudian cruelty in his contemporary plays. This is why his three plays, Fewer Emergiencies, Definitely the Bahamas, and The Country were chosen according to their main theme, cruelty. Drawing on Cultural Materialism, the third chapter reveals how Crimp reflects the political and cultural factors of his period into his plays, The City and Dealing with Clair, and how he approaches these factors in his plays. In the fourth chapter, women characters in his plays, The Treatment, Attempts on Her Life, and Cruel and Tender, are analyzed to illustrate how Crimp integrates the perception of women body in the contemporary world into his plays. In the conclusion part, it is pointed out how Crimp reflects the cruelness in this world dramatically using stage devices to reach the audiences' unconscious like Artaud. Secondly, Crimp's pessimistic attitude towards the power of ideology and its negative effect on individuals are clarified. The disappearance of the characters in his plays indicates how individuals are victimized in a system. Lastly, after examining female characters in his plays, it is found out that his female characters are imprisoned in the domestic sphere and they fail to struggle with both capitalism and patriarchy.
Deceit, family and justice in Miller and Ibsen's plays Crucible, All My Sons and Ghosts
The main goal of this M.A. Thesis is to examine the modern drama in general, along with the most influential figures of the period, namely Arthur Miller and Henrik Ibsen. They are considered to be the prominent play-writes in the modern era. Arthur Miller is well-known for his tragic plays of which I pick up the two, Crucible and All My Sons to study. Secondly, I focus on Henrik Ibsen's famous play, Ghosts. I would say that Arthur Miller and Henrik Ibsen are the two powerful authors of the modern drama and their plays are the most interesting and credible ones as far as the modern drama is concerned. But the important question is what their plays can show us about contemporary individuals, morality, and social reality. This study has variety answers to this question and many other questions about the three plays. I try to consider the major themes which are related with the intrinsic elements of the plays and tackle them through a discussion of the general aspects of the era. The major themes that the plays deal with are Lies and deceit, family, and justice. I think it is plain and clear that we cannot dissociate any of the themes from the majority of the plays written throughout the history of drama. Keywords: Family, Deceit, Justice, Crucible, All My Sons, Ghosts, Henrik Ibsen,Arthur Miller, play.
Tiyatro yönetmeni olarak Ayşenil Şamlıoğlu'nun reji anlayışı
Bir tiyatro yönetmeni, sahnelenmek için yazılan oyun metnini yeniden yorumlayarak o metne hayat veren kişidir. Rejisör, yazınsal olan metni sahneleme metnine yani görsel metne çevirir. Yönetmen, rejilerini yaparken çeşitli sahneleme tekniklerinden yararlanır ve tiyatronun tüm araçlarını birarada kullanarak sahnede kollektif bir sanat ortaya çıkarır. Bir oyunda yönetmen; oyun metni, oyuncu, dekor, kostüm, ışık, müzik, ses ve efekt gibi öğelerin hepsini imgeleminde oluşturduğu dünyaya hizmet edecek şekilde organik bir yapı içinde kullanır. Benzetmeci, Göstermeci, Epik ve Grotesk reji teknikleri ile sahnelenen oyunlar, yönetmenlerinin izleyicilere o oyunlar aracılığı ile seslenmesinde kullandıkları biçemleri bünyelerinde barındırmaktadır. Benzetmeci biçim, oyundaki herşeyin sanki gerçekmiş gibi izleyicilere aktarılmaya çalışıldığı yöntemdir. Bu türde oyunlar sahneleyen rejisörler, sahnede her ne oluyorsa, oyuncularının içselleştirmesini ve sanki gerçek hayatlarında yaşıyormuşcasına oynamalarını ister. Tiyatronun tüm araçları bu açıdan kullanılır ve tasarlanır. Göstermeci üslup ve onun daha gelişmiş hali olan Epik ve Grotesk yöntemler ise Benzetmeci anlayışa karşıdır. Sahnede olup biten her şeyin bir oyundan, tiyatrodan ibaret olduğunu savunur. Bu üslupta oyun sahneleyen rejisörler, sahnelenen oyunların kurmaca bir dünya olduğunu benimser. Oyunları izleyen seyircilerinde bunun farkına varabilmesi için mutlaka sahneledikleri oyunlarda kullandıkları çeşitli tekniklerle gerçekliği kırarlar. Yabancılaştırmayı bünyesinde barındıran Grotesk Tiyatro ve Epik Tiyatro yöntemleriyle sahnelenen oyunları izleyen seyirciler, oyundan sonra eserde verilen mesajları sorgular ve düşünür. Bu çalışmada, Türk Tiyatrosu'nun en önemli yönetmenlerinden biri olan Ayşenil Şamlıoğlu'nun sahnelediği oyunlarda kullandığı reji uygulamaları bu çerçevelerden değerlendirilmiştir. Şamlıoğlu'nun sahnede oluşturduğu kurmaca dünya içinde hangi teknikleri kullanarak gerçekliği kırdığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu çalışma sonucunda, Ayşenil Şamlıoğlu'nun sahnelediği oyunlarda kullandığı reji tekniklerinin analiz edilmesiyle ortaya çıkan tespitler, tiyatro oyuncuları ve geleceğin yönetmen adayları için yol gösterici bir rehber olacaktır. Anahtar Kelimeler: Epik Tiyatro, Tiyatro Oyuncuları, Grotesk Tiyatro, Tiyatro Yönetmeni, Gerçeklik
Postdramatic theatrical signs in the Plays of Martin Crimp, Sarah Kane, Mark Ravenhill and Simon Stephens
Drama, which is related to literature, and theatre, which is related to performance and acting are used interchangeably without considering their definitions. Instead of using these two terms arbitrary, it is more important to focus on relationships which complete each other. Hans Thies Lehmann, a German theoretician, has laid emphasis on this relationship and identified new rules, signs and aspects. While making these definitions, Lehmann makes an analysis, starting from historical avant-garde movements to contemporary British theatre, and suggests theory of postdramatic theatre. Applying Lehmann's work this study examines changes in the dramatic structure related to the avant-garde movements, characteristics of 1990s theatre in Britain, In-Yer-Face theatre and new developments. This thesis investigates and develops a compositional system on the history of dramatic and postdramatic theatre through avant-garde movements, 1990s theatre, postdramatical signs and postdramatic aspects. The aim of this thesis is to analyse the dynamism, changes, critical purpose, socio-political importance, and effects of postdramatic theatre in the twentieth and twenty -first centuries. In the first part of this thesis characteristic of 1990s English theatre, In-Yer-Face theatre and periods of avant-garde movements have been studied in detail. Second chapter of this thesis analyzes concept of postdramatic theatre and postdramatic performance applying Hans Thies Lehmann's work. Third chapter of the thesis continues with instructions of postdramatical theatrical signs and considering these signs, Martin Crimp's plays Attempts on Her Life (1997) and Face to the Wall (2002) have been studied under the title of ―Deconstructing Subject and Non-Hierarchial Structure in Martin Crimp's Postdramatic Theatre‖ and Simon Stephens's play Pornography (2007) has been studied under the title of ―Lack of Plot and Deconstructing Character in Simon Stephens' Postdramatic Theatre‖. The fourth chapter sheds light on postdramatic aspects and using these aspects Sarah Kane's plays Crave (1998) and 4.48 Psychosis (2000) have been studied under the title of ―Violence, Pain and Catharsis in Sarah Kane's Postdramatic Theatre‖ and Mark Ravenhill's plays Faust is Dead (1997) and Pool (No Water) (2006) have been studied under the title of ―Deconstructing Time, Space, Body and Media in Mark Ravenhill's Postdramatic Theatre‖. As a conclusion this study identifies a selection of plays, performances and playwrights who each in distinct ways deconstruct traditional forms and conventional rules and integrate new structures and forms to their new theatre-aesthetic. The developed newlyconcepts and strategies were realised in some performances through postdramatical signs and postdramatic aspects based on Hans Thies Lehmann's work Postdramatic Theatre (2006) in the twentieth and twenty first centuries. These concepts and strategies have been analyzed related with plays of Martin Crimp, Simon Stephens, Sarah Kane and Mark Ravenhill. In the world, this thesis is the first study which analyzes postdramatic signs and aspects in the works of playwrights who dominate English theatre after 1990s. From this aspect this study puts new faces on our field and provides scientific contribution. Key Words: Dramatic Theatre, Postdramatic Theatre, Martin Crimp, Sarah Kane, Mark Ravenhill, Simon Stephens.
Antik Yunan tragedyalarının çağdaş sahnelenmesine bir örnek: Medea
Bu çalışmada, yaklaşık 2500 yıl önce yazılmış Antik Yunan tragedyalarının, günümüzde sahnelenmesi ile ilgili izlenmesi gereken yollar araştırılmıştır. Birinci bölümde; tragedyaların altın çağı olarak da bilinen MÖ.V.yy Atina'sında, tragedyanın gelişimi ve sahnelenmesi üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde; tragedyaların çağdaş sahnelenmeleri ve örnekleri incelenmiştir. Ayrıca bu bölümde, mitolojideki Medea araştırılmış ve bugüne kadar Medea'dan esinlenen sanatçıların eserleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde ise; tragedyaların günümüzde nasıl sahnelenmesi gerekliliği üzerinde durulmuş, bu doğrultuda, farklı anlatım biçimleri kullanılarak, çağdaş bir yorumla sunulan Trabzon Devlet Tiyatrosu yapımı, Medea ayrıntılı olarak incelenmiştir. Sonuç olarak, tüm oyunlarda olduğu gibi, Antik Yunan tragedyalarının da nihai bir yorumunun asla olamayacağına, bu tragedyaların farklı yönetmenlerin elinde, yeniden yorumlanarak zenginlik kazanacakları üzerinde durulmuştur. Anahtar Kelimeler : Antik Yunan tragedyaları, Medea, Trabzon Devlet Tiyatrosu, Çağdaş yönetmenler, Yönetmen
Avrupa tiyatrosunda sahne ve seyirci ilişkisi
'Avrupa Tiyatrosunda Sahne ve Seyirci İlişkisi' başlığını taşıyan, bu yüksek lisans tez çalışması; tarihsel süreci içerisinde, 'sahne ve seyirci ilişkisini incelemek', tartışmaları bugün dahi geçerliliğini koruyan 'seyircide bir eylem alanının mümkün olup olmadığı' ve de 'seyirci algısını belirleyen ögeler' hususunda bir araştırma yapmak gayesiyle ortaya çıkmıştır. Bu bakımdan ilk olarak sanat olgusu içerisinde alıcı kavramı incelenerek; alıcının, sanat eseri ve sanatçı ile birlikte eşit öneme sahip olduğu belirlenmiştir. Daha sonra alıcının tiyatrodaki karşılığı olan seyirci kavramı araştırılarak, sahnenin tamamlayıcı ögesinin seyirci olduğu ve sahnede yaratılanı kendi bakış açısıyla anlamlandırma yetisine sahip olduğu vurgulanmıştır. Bir şimdiki zaman sanatı olarak görülen tiyatro sanatı, aynı zamanda da bir eylem sanatı olarak değerlendirilmektedir. Hannah Arendt'in eylem tanımlamasında yer alan eylemin sürekliliği göz önüne alındığında; sahnede başlayan her bir eylem, yeni bir eylemi de beraberinde getirmektedir. Bu eylemsellik sahne üzerindeki oyuncuyu etkilediği gibi aynı zamanda edilgen konumdaki seyircileri de bu eylemselliğe sürüklemektedir. Yani seyircinin eylemliliği; oyunu kendi bilgi ve kültür birikimi, yaşantıları, psikolojik durumu gibi pek çok veri ışığında değerlendirme, analiz etme ve yorumlama yetisi olarak kabul edilebilmektedir. Bu bağlamda belirtilmelidir ki her ne kadar bir yönetmen sahnelediği oyun çerçevesinde seyirciye ulaşmak üzere yola çıksa da seyircinin tiyatro eserinden alımlaması farklılıklar gösterebilmektedir. Yapılan tez çalışmasının da temel problemi olarak belirlenen bu durum; tez içerisinde seyirci algısının felsefik ve psikolojik veriler çerçevesinde değerlendirilmesine sebebiyet vermiş; seyirci algısını belirleyen ögeler de sahne üzerinde yer alan göstergeler üzerinden örneklendirilmiştir. Hiç şüphesiz ki yönetmenler; sahnelemelerini, seyirci ile buluşması adına yaratmakta ve bu yolla seyirciye anlatmak istediklerini göstermek üzerine kurgulamaktadırlar. Eğer ki bir yönetmen, seyirci algısını gözetmek ve hedef kitlesini bilmek suretiyle oyuna yöneliyorsa; seyirci ile kurduğu ilişki daha çok netlik kazanacaktır. Bu tez çalışmasının hipotezi olarak da belirlenen bu düşünce yapısından yola çıkılarak; Patrice Pavis'in alımlamanın koşulu olarak sunduğu psikolojik, toplumbilimsel ve antropolojik olmak üzere üç alandaki inceleme yapısı; yönetmenlerin sahneleme sürecinde, seyircinin olanak ve olanaksızlıklarını gözlemleyebileceği bir yaklaşım olarak incelenmiştir. Bu yöntemle; bir yönetmenin sahnelemesi gereken oyunu nitelendirmesi kolaylaşabileceği ve seyirciyle iletişimine de katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.