Hz. Peygamber'in (s.a.v.) eğitimciliği çerçevesinde modern öğretim ilke ve kuramlarının değerlendirmesi

Öğrenme-öğretme etkileşiminin iyileştirilmesi hususunda, geçmişte olduğu gibi günümüzde de pek çok çalışma yapılmakta, öneriler ve tezler sunulmaktadır. Bu etkileşimin öğretim sürecindeki önemi yadsınamaz. Özellikle son dönem eğitim otoriteleri tarafından öğretim sürecinin iyileştirilmesi adına ortaya atılan kuramların çokluğu, meselenin ehemmiyetine işaret etmektedir. Bilhassa 20. yüzyılda yoğunluk gösteren söz konusu çalışmalara bağlı olarak eğitimde kat edilen mesafe gözle görülür niteliktedir. Fakat bütün bu gelişmelerin yanı sıra göz ardı edilmemesi gereken bir hakikat daha vardır. O da iyileştirme gayretleri sebebiyle dile getirilen pek çok önerinin, asırlar öncesinden uygulayıcısı olduğunu bildiğimiz, eğitimde zirve şahsiyet Hz. Peygamberin eğitimciliğidir. Eğitimin bir adım daha ileriye götürülmesi için yüzyıllardır verilen uğraşlarda zaman zaman ilahi bir bakış açısının yoksunluğu hissedilmektedir. İnsan fıtratının gerektiği gibi tanınmaması, sadece müspet bilimlerin verileriyle hareket edilmesi ve eğitimde zirveyi yakalamış bir şahsiyet olarak Hz. Muhammed (s.a.v.)'in eğitimciliğine gereken önemin verilmemesi, kuram tatbikçilerini zaman zaman yanılgıya ve başarısızlığa sevk etmiştir. Çalışma, iki ana başlıktan oluşmaktadır. Giriş kısmında, sıkça kullanılacak olan eğitim terimlerine yer verilirken, birinci bölümde kuramcılar nezdinde kabul gören ortak öğretim ilkeleri, Hz. Peygamber'in eğitim ilkeleri ile mezcedilmiş bir halde ele alınmıştır. Son bölümde ise Kur'an-ı Kerim ve Hz. Peygamber'in eğitim anlayışı çerçevesinde modern öğretim kuramlarına dair değerlendirmelerde bulunulmuştur. Bu noktada değerlendirme kriterlerini Kur'an-ı Kerim'in eğitim anlayışı belirlemektedir. Yüce Allah'ın tedrisatından geçerek adeta Kur'an'ın mücessem hali olan Hz. Peygamber (s.a.v.) eşsiz bir eğitimci sıfatıyla çalışmanın omurgasını oluşturmaktadır.