"Inside outsiderK:" Comparing state policies towards citizens of Palestinian and kurdish descent in İsrael and Turkey

İsrail ve Türkiye ulusal çoğunluk ve etnik azınlık arasındaki temel siyasi ayrışmanın etnisite kaynaklı olması sebebiyle etnik olarak bölünmüş toplumlar olarak kabul edilmektedirler. İsrail ve Türkiye ulus devletlerinin oluşumu, bu ülkelerdeki en büyük etnik ve dilsel azınlığı oluşturan Filistinlilerin ve Kürtlerin eş zamanlı olarak "azınlıklaştırılmasına" yol açmıştır. Yahudiliği devletin temel ve vazgeçilmez bir unsuru olarak kabul eden İsrail, Filistinli vatandaşlarını ana akım İsrail ulusal kimliğine asimile etmeye hiçbir zaman teşebbüs etmemişken, Türkiye Kürt vatandaşlarına yönelik sınırlı bir başarıya ulaşan asimilasyon politikaları uygulamıştır. Her ne kadar iki ülke etnik çeşitlilikleri yönetmekte farklı yöntemler uygulasa da Yahudi ve Türk münhasır devlet kimliklerini muhafaza ederek Filistinli ve Kürt azınlıkları siyasi ve ekonomik güçten dışlama konusunda benzeşmişlerdir. Özellikle son yıllarda, her iki ülkede de Yahudi ve Türk çoğunluk ile eşit muameleye tabi tutulmak isteyen Filistinli ve Kürt azınlıkların siyasi talepleri ön plandadır. Bu talepler müşterek haklara sahip ulusal bir azınlık olarak statülerinin tanınması ve siyasal sisteme etkin bir şekilde katılım gibi bazı ortak unsurlara sahiptir. Ancak bu gruplara tam vatandaşlık haklarının verilmesi İsrail'de Yahudi egemenliğinin zayıflaması, Türkiye'de ise ülkenin bölünmesi endişeleri nedeniyle sorgulanmaktadır. Bu durum, vatandaşlarını sınır ötesi etnik akraba gruplarından ayırt etmeyen ve onları Yahudi ve Türk egemenliğini tehdit eden ulus-ötesi toplumun bir parçası olarak gören İsrail ve Türkiye'de Filistin ve Kürt asıllı vatandaşların "içerideki dışarıdakilere" dönüşmelerine yol açmıştır.