Iğdır'da yetiştirilen bazı kayısı çeşitlerinin zerdali anaçları ile uyuşma karakterlerinin belirlenmesi

Bu çalışmada, Iğdır ekolojik koşullarında yetiştirilen önemli sofralık kayısı çeşitlerinden Şalak (Apricose) ile bölgede yerel çeşit olarak yetiştiriciliği yapılan Beyaz Kayısı, Ordubat ve Teberze kayısılarının Zerdali anaçları ile uyuşma durumları incelenmiştir. Çalışmada "Durgun T Göz Aşısı" yöntemine göre aşılama yapılmıştır. Aşılaması tamamlanan çöğürlerden mikroskobik incelemeler için 6. aydan sonra ve makroskobik incelemeler için 12. aydan sonra örnekler alınmıştır. Mikroskobik incelemelerden sonra anaç ve kalem arasındaki kallus dokusunun iyi geliştiği ve nekrotik alanların lokalize olduğu, kambiyum dokusunun meydana geldiği ve devamlılığın sağlandığı belirlenmiştir. Makroskobik incelemelerde ise anaç ve kalem aşı yerinin ortasından boyuna kesitler alınarak birleşme yerinin üzerindeki kaleme ait kabuk ve odun dokularının gelişmesi ile anaç ve kaleme ait dokuların IKI (Iyotlu Potasyum İyodür) eriyiği ile boyanma dereceleri incelenmiştir. Bölge ekonomisinde önemli bir yeri olan bu kayısı çeşitleri ile ilgili sorunların çözümlenmesi ayrıca önemlidir. Bu konuda bölgede yapılmış herhangi bir bilimsel çalışmaya rastlanmamıştır. Özellikle Şalak çeşidinin bölgedeki koşullar altında aşı ile çoğaltma süreçleri hakkında yeterli bilimsel veri bulunmaması da ayrıca bu çalışmayı değerli kılmaktadır. Elde edilen bulgular ışığı altında Zerdalinin anaç olarak kullanıldığı bu çalışmada aşı kombinasyonlarında her hangi bir erken dönem uyuşmazlığa rastlanmadığı sonucuna varılmıştır.