İmge ontolojisi ve homo sembolikus: Necip Fazıl Kısakürek örneği

Zihin dünyayı doğrudan ve dolaylı tanımaya çalışıyor. Dolaylı yol bize imge vasıtasıyla sunulur. Dünyayı tasavvur etmede kullanılan imge, sembol, işaret dünyayı daha iyi anlamamıza sebep olur. (Gilbert Durand, Sembolik İmgelem, İkinci Baskı, Ayşe Meral (çev.), İstanbul: İnsan Yayınları, 2017, S.14) Dil, efsane, sanat, din insanın oluşturduğu en belirgin sembol alanlarıdır. İnsan sembolleştiren varlıktır. (Necati Demir, "Ernst Cassirer'de İnsanın Anlamı"(Yayımlanmamış Doktora Tezi) Atatürk Üniversitesi SBE, 2004. S.137) Junga göre sembol çok anlamlılıktır. Sembol bir şeye gönderme yapar; fakat tek bir şeye indirgenemez. (Jung, Carl Gustav, İnsan ve Sembolleri, Dördüncü Baskı, Ali Nahit Babaoğlu (çev.), İstanbul: Okyanus Us Yayınları, 2009. S.40) Simgesel İmgelem eserinde Durand, insanı homosembolicus olarak tanımlar. Çünkü insan, toplumsal yapıda var olan tüm değerleri, meydana gelen tüm değişmeleri ve gelişmeleri simgeleyerek yaşar. (Saltık, Eylem, "Çile'den Hareketle Necip Fazıl Kısakürek'in Anlam Dünyası" Erdem Dergisi, Cilt 15, Sayı 53, 2015. S.83) Çünkü Durant eserinde, ölüme karşı hayatı, psikososyal bozulmaya karşı dengenin sağ duyusunu koyduktan sonra; mitlerin ve şiirlerin Katolikliğini fark ettikten ve insanı homosembolicus olarak yerleştirdikten sonra; sembol, evrenin pozitif entropisinin karşısına en yüce değerin alanını yükseltir ve ebedi çocukluğun, ebedi şafağın ait olduğu akıp gitmeyen bir Varlıktan akıp giden evreni dengeleştirir. Der. Necip Fazıl Kısakürek şiir, roman, edebiyat eserlerinde kullandığı dilde sembolleştirme kullanmaktadır. Örneğin Örümcek Ağı şiirinde iç âleme yöneliş söz konusudur. Orhan Okay'ın Necip Fazıl Kısakürek eserinde de Örümcek Ağından kastedilenin dert olduğuna değinmektedir. Cassirer'e göre insan sadece bir fiziki âlemde değil, bir sembolik âlemde yaşamaktadır. Dil, efsane, sanat ve din bu âlemin parçalarıdır. Onlar sembolik ağı dokuyan değişik iplikler, insan tecrübesinin karmaşık ağıdır. Düşünce ve tecrübede, tüm insanın süreci bu ağı durmadan arıtır ve güçlendirir. (Necati Demir, a.g.t. s.151) Cassirer'in bu tanımı bize Necip Fazıl Kısakürek'in eserlerinde varlığını hissettiriyor. Yine A. Öztürk'ün İmajoloji: Bir Disiplin Denemesi" adlı eserinde imgenin ontolojik, epistemolojik, etik ve estetik çok yönlü serüveni ile imgenin diğer alanlara yansıtılmasının felsefi ve sosyo-kültürel çerçevelerine ulaşmak mümkündür. Ayrıca diğer birincileyin, ikincileyin ve üçüncüleyin kaynaklar bize tez konumuzun yazımı sürecinde literatür omurgasını oluşturarak ete kemiğe bürünmesini sağlayacaktır.