Etik liderliğin, organizasyonel bağlılık aracılığı ile organizasyondan ayrılma isteğine etkisi

İnsan kaynakları, organizasyonun sahip olduğu stratejik varlıklardan biridir. Bu rekabetçi ortamda, şirketler yetenekli çalışanları bulma ve elde tutma konusunda sıkıntı yaşadıkları için, örgütsel bağlılığı sağlama ve işten ayrılmayı önleme gibi konulara özel ilgi gösteriyor. Bu değişkenler ağında, etik liderlik hem örgütsel bağlılık hem de işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisi açısından ayrı bir konu olarak ortaya çıkmaktadır. Aslında, uzmanların etik bir çalışma ortamını geliştirmedeki liderlerin rolünü kabul etmelerinin üzerinden epey bir süre geçmiştir (Hegarty ve Sims, 1979). Kurumun önemli bir yönü olan etik liderlik, liderlerin ahlaki ilkelere, değerlere, inançlara sahip olmaları ve bunları somut davranışlara yöneltmeleri, uzun vadede örgüt içinde etik bir iklim oluşturulması açısından önemlidir (Khuntia ve Suar, 2004; Kanungo, 2001).. Bu çalışmanın temel amacı etik liderlik ve örgütsel bağlılığın çalışanların işten ayrılma niyetine etkisini incelemektir. Bu amaç doğrultusunda, etik liderlik rolünün tanımlanması, ahlak ve adalet duygusu, güç paylaşımı gibi temel unsurlar örgütsel bağlılığın üç bileşeni üzerindeki etkisi açısından incelenmiştir. Kuruglanan 14 hipotez içerisinden 6'sı kabul edilmiştir. Bulgular, etik liderlerin ahlak ve adalet duygusunun çalışanların devamlılık bağlılığını etkilerken, etik liderlerin güç paylaşım eğiliminin duygusal bağlılık üzerinde doğrudan etkisi olduğu gözlemlenmiştir. Öte yandan, örgütsel bağlılık ve işten ayrılma niyeti arasındaki ilişki konusunda ise, duygusal ya da rasyonel olarak daha yüksek düzeyde bağlılık hisseden çalışanların, işten ayrılmalarının daha az beklenebileceği bulunmuştur. Lazar (2004), örgütsel bağlılığın her üç boyutu ve çalışanların işten ayrılma niyetleri arasında negatif ilişki kaydetmiştir. Bununla birlikte, bir başka araştırma da, duygusal bağlılık ve işten ayrılma niyeti arasındaki yakın ilişkiyi doğrulayarak, duygusal bağların çalışanların organizasyonda kalma ihtimalini ne kadar arttırdığını vurguladı (Dyk ve Coetzee, 2012; Galletta ve diğerleri, 2011).