Modernleşmenin Hint geleneksel kültürünün temsiline etkisi: Hintsinemasının altın çağı

1945- 1965 yılları arası popüler Hint sinemasının altın çağı olarak adlandırılır. Bu dönemde çok sayıda film üretilmiş ve bu filmler büyük yankı uyandırmıştır. Melodramatik öğelerin ağrılıkta olduğu bu filmler, çeşitli düzeylerde sömürgeci söylemle karmaşık bir şekilde bağlantılıdır. Modern bir form olan melodrama ait nitelikler, filmlerde Batılı bir söylemin inşa edilmesine katkı vermiştir. Buradan hareketle çalışmanın amacı altın çağ döneminde modernleşmenin geleneksel kültüre ait temsilleri nasıl şekillendirdiğini incelemektir. Bu amaçla nitel araştırma perspektifiyle yola çıkılan çalışmada tematik yaklaşım ve eleştirel söylem analzi yönteminden yararlanılmıştır. Amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenen 4 film Awara (Kapoor, 1955), Shree 420 (Kapoor, 1951), Mother India (Khan, 1957), Mughal-e-Azam (Asif, 1960) anlatısal ve sinematografik unsurlar açısından betimsel olarak analiz edilmiştir. Bulgular iki ana tema altında yorumlanmıştır: 1. Dini unsurların ortadan kaldırılması 2. Kültürel değişimin sunumu. Buna göre, filmlerde dini referansların azaldığı görülürken yer alan dine ilişkin temsillerin filmlerle organik bir ilişki kurmadığı görülmüştür. Bununla birlikte dini değerlerin melodram evrenine özgü daha seküler temalarla ifade edildiği görülmüştür Modernleşme sürecinde yaşanan kültürel değişimin ve korunması gereken geleneksel değerlere vurgunun yüzeysel çıkarımlar ve melodramatik unsurların inşa ettiği ahlaki evren aracılığıyla ortaya konduğu görülmüştür. Sonuç olarak, Altın çağ dönemi filmlerinin geleneksel kültüre ilişkin temsillerinde modernist vizyonla uyumlu Batılı bir bakışın etkili olduğu görülmüştür.