Değişime direncin işten ayrılma üzerindeki etkisi: İletişim ve iş tatmininin rolleri

Bu araştırma, iç iletişimin –özellikle dikey ve yatay iletişimin– çalışanların işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisini, iş doyumunu aracılık değişkeni olarak ele alarak incelemektedir. Sistem kuramı rehberliğinde yürütülen bu çalışma, iç iletişimi örgütsel alt sistemleri birbirine bağlayan, tutarlılığı artıran ve çalışan bağlılığını kolaylaştıran temel bir örgütsel faaliyet olarak çerçevelendirmektedir. Nicel araştırma yaklaşımı benimsenerek, İstanbul ve Irak'ın Bağdat kentlerinde görev yapan toplam 203 çalışan ve öğretmenden veri toplanmış, bu veriler Kısmi En Küçük Kareler Yapısal Eşitlik Modellemesi (PLS-SEM) yöntemiyle analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, dikey iletişimin iş doyumunu anlamlı düzeyde artırdığını, ancak yatay iletişimin doğrudan bir etkisinin bulunmadığını ortaya koymuştur. Öte yandan, iş doyumu işten ayrılma niyeti üzerinde güçlü ve negatif bir etki göstermiştir; bu durum, iş doyumunun çalışanların elde tutulmasında kritik bir rol oynadığını doğrulamaktadır. Aracılık analizleri, iş doyumunun dikey iletişim ile işten ayrılma niyeti arasındaki ilişkiyi tamamen aracıladığını, ancak yatay iletişim ile işten ayrılma niyeti arasındaki ilişkide bir aracılık göstermediğini ortaya koymuştur. Bu bulgular, yönetsel iletişimin hem iş doyumu hem de çalışanların işten ayrılma niyetlerinin azaltılmasında stratejik bir rol oynadığını vurgulamaktadır. Araştırma, dikey ve yatay iletişimin etkilerini ayrı olarak değerlendiren, ampirik olarak test edilmiş bir model sunarak iç iletişim ve insan kaynakları yönetimi literatürüne katkı sağlamaktadır. Örgütsel karar vericiler açısından, yöneticilerin iletişim uygulamalarına yatırım yapılmasını öncelikli bir alan olarak ele alma ve iş doyumunu iş gücü istikrarının sağlanmasında temel bir unsur olarak görme yönündeki öneriler faydalı olabilir.