In vivo karaciğer toksikasyonunda Royal Jelly'nin koruyucu etkisi ve sialik asit

Karaciğer; salgı, depo, fagositoz, detoksifikasyon ve metabolizma gibi önemli fonksiyonları olan ve yaşamın devamı için birçok kimyasal reaksiyonunun gerçekleştiği bir organdır. Bu önemli fonksiyonları nedeniyle pek çok etken ile hasara uğrayabilmektedir. Karaciğerde toksik etki yapan ajanlardan biri de karbon tetraklorür (CCl4)'dür. Deneysel çalışmalarda pek çok ajanla karaciğer hasarı oluşturulabilmesine rağmen insandaki siroz gelişim sürecine benzerlik gösterdiği için, en çok tercih edilen ve kullanılan CCl4'dür. Sunulan çalışmada CCl4'ün karaciğerde meydana getirdiği toksikasyona karşı royal jelly'nin (RJ) koruyucu etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. In vivo deneysel çalışmada ratlar, her grupta 8 adet olmak üzere 6 gruba ayrıldı. Sham ve 100 mg/kg RJ grubu hariç tüm gruplara 20 gün boyunca gün aşırı, 0.4 CCl4+0.4 ayçiçek yağı verilerek toksikasyon oluşturuldu. Toksikasyon oluşturulan gruplardan CCl4 grubuna herhangi bir tedavi verilmezken, diğer 3 tedavi grubuna sırasıyla 50, 100, 200 mg/kg RJ verildi. Çalışma sonunda, malondialdehit (MDA) ve redükte glutatyon (GSH) düzeyleri tüm kanda; vitamin C ve sialik asit (SA) düzeyleri ise serumda analiz edildi. Elde edilen sonuçlara göre CCl4 toksikasyonu, MDA düzeylerinde sham grubuna göre artışa sebep olurken (p<0.01), RJ ile tedavi edilen gruplarda bu artışın azaldığı görüldü. GSH düzeyi de yine en fazla CCl4 grubunda saptandı (p<0.05). Ayrıca CCl4'ün SA konsantrasyonunu arttırdığı belirlendi. CCl4 toksikasyonu serumda, vitamin C düzeyini azaltırken, RJ ile tedavinin vitamin C konsantrasyonunu arttırdığı tespit edildi (p<0.01).Sonuç olarak, CCl4 toksik etkisiyle oksidatif strese neden olurken, RJ antioksidan etkinliği ile koruyucu etki göstermiştir. Ayrıca bu etki RJ'nin konsantrasyon artışına bağlı olarak artmıştır. Oksidatif strese karşı antioksidan etki gösteren RJ'nin karaciğer hastalıklarının tedavisinde destekleyici olarak kullanılabileceği düşünülmektedir. Bununla birlikte elde edilen sonuçlar, SA'nın CCl4 toksikasyonunda önemli bir markır olarak kullanılabileceğini de göstermektedir.