İngilizce öğretmenlerinin yaratıcı düşünmeyi geliştirmeye yönelik öğretim uygulamalarının incelenmesi

Bu çalışma, İngilizce öğretiminde yaratıcı düşünmenin nasıl algılandığını, sınıf içi uygulamalarda nasıl desteklendiğini, yaratıcılığın temel boyutlarının (akıcılık- esneklik- özgünlük- uygunluk- detaylandırma) sınıf içi çalışmalara nasıl yansıtıldığı ve fiziksel çevrenin bu süreç üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Nitel araştırma yöntemlerinden çoklu durum çalışmasına dayalı olarak yürütülen araştırmada, araştırmanın çalışma gruplarını farklı bölge ve okul kademelerinde görev yapmış ve en az on yıllık deneyime sahip 17 İngilizce öğretmeni ve 10 sekizinci sınıf öğrencisi oluşturmuştur. Veriler, yarı yapılandırılmış öğretmen ve öğrenci görüşme formları aracılığıyla toplanmış ve görüşme yapılan öğretmenlerin sınav kağıtları doküman olarak değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde içerik analiz yöntemi kullanılmıştır. Analiz çalışmaları MAXQDA programı ile yapılmıştır. Araştırma bulguları, öğretmenlerin yaratıcı düşünmeyi ağırlıklı olarak yenilik ve özgünlükle ilişkilendirdiklerini, ancak esneklik ve detaylandırma gibi alt boyutların arka planda kaldığını göstermektedir. Yaratıcı düşünmeyi engelleyen fiziksel faktörler arasında dar ve kalabalık sınıflar, esnek olmayan oturma düzeni, havalandırma yetersizliği ve dil laboratuvarı eksikliği ön plana çıkmıştır. Katılımcıların tamamına yakını açık alanlarda ders işlemenin ve grup çalışmalarının yaratıcı düşünmeyi daha çok geliştirdiğine inanmaktadır. Öğretmenlerin, yaratıcı etkinliklere yer verememe sebepleri olarak kalabalık sınıflar, kısıtlı zaman, esnek olmayan öğretim programı ve merkezi sınav sistemleri vurgulanmıştır. Öte yandan öğrenciler için yaratıcı düşünmeyi engelleyen beşeri faktörler arasında akran zorbalıkları, olumsuz öğretmen tutumları ve gürültü ön plana çıkmaktadır. Öğretmenlerin yaratıcı öğrenci tanımlarında bilişsel süreçlerden ziyade davranışsal değerlendirmelere odaklanıldığı saptanmıştır. Ayrıca öğretmenlerin yaratıcı düşünmeyi destekleyen artırılmış gerçeklik (AR) sanal gerçeklik (VR) gibi yeni nesil dil öğrenme ortamlarından yararlanma noktasında gelişime ihtiyaç duyduğu görülmektedir. Elde edilen sonuçlar, yaratıcı düşünmeyi destekleyen sınıf uygulamalarının artırılması için öğretim programlarının düzenlenmesi ve öğretmenlerin bu konuda mesleki gelişimlerinin yeniden yapılandırılması gerektiğini göstermektedir.