İnsan güvenliği ve iklim adaleti kesişiminde Pasifik Bölgesi'ndeki en az gelişmiş küçük ada ülkeleri: Kiribati ve Tuvalu örneği

İklim değişikliğine neredeyse katkıda bulunmamalarına rağmen en yıkıcı etkilerini yaşayan Kiribati ve Tuvalu, küresel iklim adaletsizliğinin en çarpıcı örneklerindendir. Bu tez, her iki ülkenin geliştirdiği politikaları insan güvenliği ve iklim adaleti bağlamında incelemekte ve Birleşmiş Milletlere bağlı kuruluşların Kiribati ve Tuvalu özelinde insan güvenliği ve iklim adaleti kavramlarını nasıl ele aldığını ayrıntılı bir şekilde değerlendirmektedir. Ayrıca, tarafların bakış açıları arasındaki benzerlikler ve farklılıklar doğrultusunda, bu ülkelerin iklim değişikliğine karşı geliştirdikleri azaltım ve uyum politikalarının etkinliğini artırmaya yönelik öneriler sunmaktadır. Araştırma, nitel içerik analizi yöntemiyle gerçekleştirilmiş ve MAXQDA programı kullanılarak manuel kodlama yapılmıştır. Analiz sürecinde, iklim değişikliğinin fiziksel etkileri, kırılganlığı artıran unsurlar, uyum, azaltım ve dirençlilik olmak üzere üç ana tema belirlenmiş ve bu temalarla insan güvenliği arasındaki etkileşimler çoklu kodlama tekniğiyle açığa çıkarılmıştır. Ayrıca, iklim adaletinin iki temel boyutu olan dağıtıcı adalet ve prosedürel adaletin belgelerde nasıl ele alındığı ve bu kavramların ulusal politika çerçevelerine nasıl yansıdığı da incelenmiştir. Literatürde Pasifik Adaları genelinde yapılan çalışmalar bulunmakla birlikte, bu tez her iki ülkenin ulusal belgelerini ve Birleşmiş Milletler raporlarını karşılaştırmalı bir şekilde ele alarak özgün bir katkı sunmaktadır. Manuel kodlamayla yapılan ayrıntılı içerik analizi, Kiribati ve Tuvalu'nun iklim politikalarındaki boşlukları ve Birleşmiş Milletlerin sunduğu çözüm önerilerinin yetersizliklerini somut verilerle ortaya koymuştur. Bu bağlamda çalışma, küresel iklim yönetişiminde Kiribati ve Tuvalu'nun konumunu daha iyi anlamak ve etkili politika önerileri geliştirmek açısından önemli bir boşluğu doldurmayı amaçlamıştır. Analizler, Kiribati ve Tuvalu'nun karşılaştığı zorlukların büyük ölçüde benzer olduğunu göstermektedir. Devlet kapasitesindeki eksiklikler, coğrafi özellikler, dışa bağımlılık ve nüfus yoğunluğu, her iki ülkenin iklim değişikliğine karşı kırılganlığını artıran unsurlar olarak öne çıkmaktadır. Ayrıca eğitim ve farkındalık eksiklikleri, birey ve topluluk katılımının sınırlı olması ve sosyoekonomik koşullar, yerel halkın bu zorluklarla başa çıkma kapasitesini önemli ölçüde kısıtlamaktadır. Bu çalışmanın bir diğer önemli bulgusu, her iki ülkenin uyum, azaltım ve dirençlilik konusundaki gereksinimlerinin büyük ölçüde benzer olduğudur. Bu bağlamda, devlet kapasitesinin artırılması, birey ve toplulukların güçlendirilmesi ve uluslararası iklim finansmanı ile teknik desteğe erişimin sağlanması hayati önem taşımaktadır. Kiribati ve Tuvalu, iklim değişikliğine uyum sağlamak için ulusal ve uluslararası mekanizmalar aracılığıyla çeşitli stratejiler geliştirmiş olsa da Birleşmiş Milletler düzeyinde sunulan çözüm önerilerinin çoğunlukla yüzeysel kaldığı tespit edilmiştir. Birleşmiş Milletler raporları, her iki ülkenin özgün koşullarını yeterince dikkate almamakta ve özellikle göç, kurumsal eşgüdüm ve uluslararası iklim adaleti gibi önemli konuları göz ardı etmektedir. Bu doğrultuda tez, Kiribati ve Tuvalu'nun iklim değişikliği nedeniyle karşılaştığı zorlukların derinlemesine incelenmesi ve bu ülkelerin özgün koşullarına uygun, daha kapsayıcı ve etkili politikaların geliştirilmesini savunmaktadır. Anahtar Kelimeler: İnsan Güvenliği, İklim Adaleti, Kırılganlık, Dirençlilik