Narrating beyond human: Econarratology in contemporary Turkish literature

Bu çalışma çağdaş Türk romanındaki ekolojik anlamda duyarlı metinlerin güncel anlatıbilimsel yaklaşımlara dayalı ekoeleştirel okumalarını sunmaktadır. Her bölüm insanla insan dışı arasındaki ilişkilerin metinsel izleri sürer ve metinlerin insan dışı dünyayı nasıl anlatısal yapılar kullanarak temsil ettiklerini inceler. Bu anlatısal temsillerin duygusal ve zihinsel açıdan okurla nasıl ilişki kurduğunu sorgular. Tezin teorik yaklaşımını gösteren birinci bölüm ekoeleştiri ve anlatıbilimin ortak gelişimlerini kısaca açıklayıp Türk edebiyatı üzerine yapılmış ekoeleştirel çalışmaların bir özetini sunar. İkinci bölüm Faruk Duman'ın Sus Barbatus! üçlemesinde insan dışı çevrenin kurulumuna ve deneysel anlatıcı tipinin rolüne odaklanır. Türk kültürüne ve yerel coğrafyaya özgü geleneksel hikâye anlatıcısı tipiyle romandaki anlatıcı arasında bağ kurarak yerel deneyimin ekolojik olarak duyarlı metinlerdeki rolü tartışır. Üçüncü bölüm Sema Kaygusuz'un Yüzünde Bir Yer romanındaki sen anlatıcının ve insan dışı varlıkların anlatısal kurgudaki etkin rollerini analiz eder. Tarihsel travmaların temsilinde insan dışı varlıkların kullanımının rolünü inceler. Dördüncü bölüm ise Latife Tekin'in Zamansız ve Deniz Gezgin'in YerKuşAğı romanlarını birlikte ele alarak anlatısal benzerliklerini ortaya koyar. Tekin ve Gezgin arasında edebi bir akrabalık kurar ve her iki romandaki insan dışı anlatıcıların algısal süreçlerinin nasıl metne aktarıldıklarını tartışır.