Türkiye'de zorunlu çevrim içi öğretim sırasında yabancı dil eğitmenlerinin öz yeterlik inançları ve kendi bildirdikleri uygulamaları üzerine bir araştırma

2019'un başında tüm dünyayı etkisi altına alan Covid-19 salgını, eğitim de dahil olmak üzere hayatın her alanını etkiledi. Salgının yayılmasına karşı önlem olarak dünya genelinde ve Türkiye'de eğitim kurumları çevrim içi eğitime yöneldi. Türkiye'deki üniversitelerin çoğu yüz yüze eğitimden vazgeçerek çevrim içi eğitime geçti. Zorunlu online eğitim dönemi, eğitmenleri ve üniversiteleri hazırlıksız yakaladı. Kuşkusuz bu durum dikkatleri; kurumların ve eğitmenlerin sadece salgından bağımsız olarak her ülkede öngörülemez farklı felaketler olabilme ihtimali nedeniyle çevrimiçi eğitime hazırlıklı olmaları noktasına çekti. Bu bilgiler ışığında, bu çalışmanın amacı, İngilizce öğretim elemanlarının zorunlu çevrimiçi eğitim sırasında öğrenci katılımı, öğretim stratejileri, sınıf yönetimi ve bilgisayar kullanımı konularında öz-yeterlilik düzeylerini belirlemek ve kendi bildirdikleri etkinliklerin öz-yeterlilik düzeyleriyle örtüşüp örtüşmediğini tespit etmektir. Ayrıca, öğretim elemanlarının bu süre zarfında ne tür zorluk, yük ve sorunlarla karşılaştıklarını belirlemeyi amaçlamaktadır. Bu çalışmanın amacı aynı zamanda yeni öğretim yöntemleriyle nasıl başa çıkacaklarını veya tekrar tamamen çevrimiçi eğitime geçmeleri halinde neleri farklı uygulayacaklarını belirlemek içindir. Bu çalışmada karma araştırma yöntemi kullanılmıştır. Türkiye'deki çeşitli üniversitelerde ELT öğretim elemanı olarak çalışan 274 katılımcı nicel veri sağlarken, 15 ELT öğretim elemanı gönüllülük esasına dayalı çevrimiçi yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla nitel veri sağlamıştır. Toplanan veriler tematik analiz ve SPSS 22.0 kullanılarak analiz edilmiştir. Sonuçlar, öğretim elemanlarının öz-yeterliliklerinin öğrenci katılımı konusunda en düşük, bilgisayar ve dijital araçların kullanımı konusunda ise en yüksek olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca, çoğu öğretim elemanının zorunlu online eğitim döneminde çevrimiçi eğitim konusunda herhangi bir pedagojik eğitim almadığını, öğrenci katılımını artırmak için mücadele ettiğini, çevrimiçi pedagoji konusunda kendilerini yetersiz algıladıklarını ve yaşadıkları sorunların üstesinden gelmek için kendi çabalarına güvendiklerini ortaya çıkarmıştır. Aynı zamanda, öğretim elemanları olası çevrim içi eğitim deneyimlerinde, Covid-19 salgını dönemindekinden daha farklı bir ders anlatım stratejisi izleyeceklerini, derslerinde daha fazla Web2 araçları kullanacaklarını ve ders katılımının zorunlu tutulması gerektiğini düşündüklerini belirtmiştir. Anahtar Sözcükler: ELT, Covid-19, Öz-yeterlilik, Kendi-bildirimli öğretim uygulamaları, Çevrim içi eğitim