Hegelci diyalektik rehberliğinde Antik Yunan felsefesinde olumsuzluk üzerine bir inceleme

Çalışma, Parmenides'ten Platon'a felsefe tarihinin erken bir evresini "olumsuzluk" kavramına odaklanarak incelemektedir. Devrim niteliğinde bir buluş olan Parmenidesçi "varlık / olan" kavramının ontoloji, metafizik ve mantık alanlarında Batı felsefesi geleneğinin temellerini attığı söylenir. Öte yandan Parmenidesçi "varlığın / olanın" tesisinin aynı anda "yokluğun / olmayanın" radikal biçimde dışlanmasıyla mümkün olması dikkate değerdir ve bu felsefi adım kendisinden sonraki felsefe için önemli sorunlar ve fırsatlar yaratmıştır. Bu sonuçların izini sürmeyi amaçlayan çalışma, Parmenides, Herakleitos, Atomcular, Gorgias, Sokrates ve Platon'un felsefelerini süreklilikleri içinde incelerken çok katmanlı "olumsuzluk" kavramının üstesinden gelebilmek için Hegelci diyalektikten yararlanmaktadır. Tez farklı yorumcuların farklı çalışmalarına başvurmaktadır, ancak bunlar arasında Eski Yunan'daki "olmak" ve "olmamak" kavramının daha az bilinen anlamlarını kavramamızı sağlayan Charles H. Kahn'ın linguistik katkıları, özellikle ön plana çıkmaktadır. Çalışma, Hegel'e ve Kahn'a başvurarak Platon'un Sofist diyaloğunda – ortaçağ ve modern zamanlara özgü "varoluşsal ontolojik" kavrayışa karşıt konumda – "yüklemsel (me)ontoloji" kavramıyla karşılanabilecek bir eleştirel duruşun tezahürünü ayırdetmektedir. Sofistler ve Sokratikler arasındaki tartışma tezin önemli odak noktalarındandır. Çalışma, söz konusu tartışmayı betimlerken yer yer çağımızdaki temelci ve temelcilik karşıtı pozisyonlar arasındaki gerilime işaret etmekte, bu gerilimle ilişkili olan hakikat, evrensellik ve özgürlük sorunlarına temas etmektedir. Anahtar kelimeler: Olumsuzluk, diyalektik, Hegel, C.H. Kahn, Parmenides, Gorgias, Platon, meontoloji