İş yaşam dengesinin iş performansına etkisinde iş yeri mutluluğu ve işle bütünleşmenin rolü: Hemşireler üzerine bir araştırma

Sağlık sektöründe yüksek özveriyle görev yapan hemşirelerin iş yaşam dengesi algılarının iş yeri mutluluğu ve işle bütünleşme seviyeleri aracılığıyla iş performansları üzerindeki etkisinin incelenmesi amacıyla çok boyutlu bir model çerçevesinde bu çalışma gerçekleştirilmiştir. Araştırma kapsamında Türkiye'de Osmaniye ilindeki bir kamu hastanesinde görev yapan 531 hemşireden kolayda örnekleme yöntemiyle veri toplanarak SPSS 24 ve AMOS 24 programları kullanılarak betimsel istatistikler, güvenilirlik testleri, doğrulayıcı faktör analizi ve yapısal eşitlik modellemesi gerçekleştirilmiştir. Modelde, iş yaşam dengesi "yaşamın işe olumsuz etkisi" ve "işin yaşama olumlu etkisi" boyutlarıyla ele alınmıştır. Bulgular, yaşamın işe olumsuz etkisinin iş yeri mutluluğu ve işle bütünleşme üzerinde anlamlı ve olumsuz bir etkiye sahip olduğunu gösterirken, bu etkinin iş performansı üzerinde yalnızca dolaylı ve olumsuz bir yansıması olduğunu göstermiştir. İşin yaşama olumlu etkisi ise iş yeri mutluluğu üzerinde pozitif ve anlamlı bir etki yaratırken, işle bütünleşme ve iş performansı üzerindeki doğrudan etkileri istatistiksel olarak anlamlı bulunmamasına rağmen iş yeri mutluluğu ve işle bütünleşme aracılığıyla dolaylı yoldan iş performansını olumlu etkilediği belirlenmiştir. Ek olarak hemşirelerin iş yeri mutluluklarının işle bütünleşme ve iş performansı üzerinde; işle bütünleşmenin ise doğrudan iş performansı üzerinde anlamlı ve olumsuz etkileri olduğu tespit edilmiştir. Sonuçlar, iş yaşam dengesinin iş performansını doğrudan etkilemediğini ancak iş yeri mutluluğu ve işle bütünleşme yoluyla dolaylı biçimde etkilediğini ortaya koymaktadır. Anahtar kelimeler: İş Yaşam Dengesi, İş Yeri Mutluluğu, İşle Bütünleşme, İş Performansı, Hemşireler