İsfahanî'nin "Mekâtilü't-Tâlibiyyîn" adlı eserine göre Ehl-i beyt mensuplarının öldürülmeleri

Hz. Peygamber henüz hayattayken yapılan Mûte Savaşı'nda Ca'fer b. Ebi Tâlib'in öldürülmesiyle başlayan ve oğlu Muhammed b. Ca'fer'in de Sıffin Savaşı'nda amcası Ali b. Ebî Tâlib'in safında, Muaviye b. Ebî Süfyan'a karşı savaşırken öldürülmesiyle devam eden Tâlibîlerin kayıpları, Emevî ve Abbâsiler döneminde artarak devam eder. Tâlibîlerin Hz. Peygamber'le akraba olmaları yanında, Hz. Ali'nin de Hz. Peygamber'in damadı olması ve neslinin Ehl-i Beyt olarak adlandırılması, onları iktidarın en güçlü adayları olmalarına sebep olmuştur. Nitekim Hz. Osman'ın katlinden sonra da Hz. Ali'nin halife olmasıyla birlikte şartlar, Tâlibîleri ister istemez iktidar mücadelesinin içine çekmiştir. Tâlibîler, hem Emevî hem de Abbâsî hilafeti dönemlerinde iktidar açısından potansiyel tehlike olarak görülmüşler; bu yüzden kimi zaman baskı, zulüm ve şiddete maruz bırakılıp katledilmişlerdir. Bu çalışma, Emevî ailesine mensup Arap tarihçi ve edebiyatçısı Ebü'l-Ferec el-İsfahâni'nin Mekâtîlü't-Tâlibiyyîn adlı eserini merkeze alarak Tâlibîlerin akıbetlerini ortaya koymayı ve onların öldürülme nedenlerini tespit etmeyi amaçlamaktadır. Anahtar Kelimeler: Tâlibîler, Emevîler, Abbâsîler, Katliamlar, İsfahanî.