İsmet-i Enbiyâ düşüncesinin Kur'an yorumuna etkisi: Mevdûdî ve Tabâtabâî örneği

Çalışmamız peygamberlerin sıfatlarından biri olan ismeti enbiya düşüncesinin Kur'an-ı Kerim'i yorumlamadaki etkisini -peygamberler hakkında ayetlerde geçen bazı günah karakterli fiiller örnekliğinde- tefsirlerdeki yorumlar çerçevesinde incelemektedir. Peygamberlerin günahlardan korunması anlamına gelen ismet-i enbiya düşüncesi peygamberlik görevinin yerine getirebilmesi ve peygamber göndermedeki faydanın sağlanması için gerekli görülmüştür. Kur'an-ı Kerimde peygamberlerin birçok üstün özelliklerinden bahsedilmekle beraber onları ikaz eden ve uyaran ayetlerin olması Allah tarafından günahlardan korunan kimse olarak kabul edilen peygamberin ismet sıfatını tartışılır hale getirmiştir. İslam âlimleri söz konusu ayetleri genişçe açıklamış ve ismet fikriyle uyumlu hale getirmeye çalışmıştır. Allah'ın elçilerinin masumiyetine muhalif gözüken bu ayetlerin İslam âlimleri tarafından nasıl anlaşıldığı geçmişten günümüze insanlar arasında önemini korumuştur. İslam mezhepleri peygamberlerin ismet sıfatının vucubiyeti konusunda hem fikir olmakla beraber ismetin zamanı, sınırı ve niteliği gibi konularda ihtilaf etmişlerdir. Araştırmamızda Mevdûdî'nin Tefhimu'l Kur'an ve Tabatabâî'nin el-Mîzân fî Tefsîri'l-Kur'an adlı eserlerinde itap ayetlerine ilişkin yorumları, konuyu ele alma biçimleri mukayeseli bir şekilde incelemeyi amaçlanmaktadır.