Parenting and schema transmissions between generations: An intergenerational analysis

Ebeveynler ve çocuklar arasındaki erken ilişkiler veya deneyimler, çocuğun fiziksel, sosyal ve psikolojik (duygusal) gelişimi için temel öneme sahiptir. Diğer bir deyişle aile ortamı, çocukların gelişimi ve yaşamı için en önemli belirleyici faktörlerden biridir. Bu anlamda, çocukların kendileri, başkaları ve yaşamla ilgili bilişsel şemalarının gelişimi, ebeveynleri ile erken deneyimler yoluyla ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, ebeveynlerin erken dönem uyumsuz şemalarının çocuklarının şemalarını etkileyip etkilemediğini incelemektir. Ayrıca bireylerin şemaları ile ebeveynlerinin ebeveynlik stilleri arasında bir ilişki olup olmadığını incelemektir. Araştırmanın yöntemi ilişkisel tarama modelidir. Araştırmanın örneklemi 135 olarak belirlenmiştir. Çocuklar (n=45), anneler (n=45) ve babalar (n=45) olmak üzere üç grup oluşturulmuştur. Araştırmada veri toplama aracı olarak demografik bilgiler, Young Ebeveynlik Envanteri (YPI) ve Young Şema Anketi (YSQ) ölçeklerinden oluşan bir anket kullanılmıştır. Elde edilen sonuçlara göre yaş, medeni durum ve cinsiyet, erken dönem uyumsuz şemalara sahip olma açısından farklılıklar bulunmaktadır. Ebeveynlik stilleri ile şemalar arasında anlamlı bir ilişki gözlenmiştir. Literatürdeki çalışmalar incelendiğinde çalışma ile benzer sonuçların elde edildiği görülmektedir. Anahtar Sözcükler: Ebeveynlik Tarzı, Şema Aktarımları, Kuşaklar Arası Analiz.