Kadınlarda kişilerarası cinsel nesneleştirme ve dissosiyasyon arasındaki ilişkide kendini nesneleştirme, öz-tiksinme ve öz-şefkatin aracılık rollerinin incelenmesi

Kadınlar kişilerarası ilişkilerde cinsel nesneleştirilmelere, ayrımcılığa, sözel ve fiziksel şiddet deneyimlerine maruz kalmaktadır. Ortada açık, görünür bir şekilde travma olduğu düşünülmeyen durumlarda dahi, günlük hayatta yaşanılan cinsel nesneleştirilme deneyimleri gizil bir travma rolü üstlenmektedir. Bu tür deneyimlerle sıklıkla karşılaştıkça, psikolojik iyilik hali negatif olarak etkilenir, dissosiyatif deneyimler gibi çoğunlukla travma ile ilişkili bazı çıktılar görülebilir. Bu çalışmada yetişkin kadınların kişilerarası ilişkilerde cinselleştirme deneyimleri ile ilişkili olarak yaşadıkları dissosiyatif deneyimlerde kendini nesneleştirme, öz-tiksinme ve öz-şefkat deneyimlerinin aracı rollerinin araştırılması amaçlanmıştır. Yaşları 19 ile 72 arasında değişen toplam 391 kadın katılımcıya ulaşılmıştır. Nicel araştırma yöntemleri ile sırasıyla sosyodemografik form, Kişilerarası Cinsel Nesneleştirme Ölçeği, Nesneleştirilmiş Beden Bilinci Ölçeği, Öz Tiksinme Ölçeği- Revize Formu, Öz Şefkat Ölçeği- Kısa Formu, Dissosiyatif Yaşantılar Ölçeği kullanılmıştır. Sonuçlara göre, kişilerarası cinsel nesneleştirilme deneyimlerinin disosiyasyonu yordadığı görülmüştür. Bu ilişkiye, nesneleştirilmiş beden bilinci ölçeğinin bir alt ölçeği (beden utancı), öz tiksinme, öz şefkat aracılık etmektedir. Ancak nesneleştirilmiş beden bilincinin diğer bir alt ölçeği olan beden gözetiminin ise bu ilişkide bir aracılık rolü üstlenmediği görülmüştür. Bu çalışma göstermiştir ki yüksek beden utancı, yüksek öz tiksinme ve düşük öz şefkat, kişilerarası ilişkilerde deneyimlenen cinsel nesneleştirilmelerle ilişkili yüksek dissosiyatif deneyimleri üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir aracılık rolü üstlenmektedir.