Kamusal mekân olarak Beyoğlu'nun Türk Sinemasındaki temsili

Bu tezde, Türk sinemasında Beyoğlu'nun nasıl temsil edildiği, kamusal mekân, mekân-insan ilişkisi, sanatta ve sinemada mekân temsili bağlamında incelenmiştir. Kentler ve kentsel mekânlar gerek Avrupa, gerek Amerika, gerekse Türk sinemasında filmlere konu olmuştur. İstanbul ve Beyoğlu da Türk sinemasında sıkça işlenmiş kentsel kamusal mekânlardır. Öyle ki kent veyahut kentsel mekân, kimi filmlerin başkahramanı konumundadır. Özellikle 1950'li yıllarda ülkemizde Doğu'dan başta İstanbul olmak üzere Batı kentlerine göçün artması, sinemacıların da dikkatini çekmiş ve bu bağlamda filmler çekmişlerdir. 1980 sonrası daha sıklıkla işlendiği Türk sinemasında Beyoğlu; alt kültürün, lümpen hayatların ve uyuşturucu, kadın ticareti gibi yasa dışı işlerin mekânı olarak işlenmiştir. Bu bağlamda, tezde 1986 yapımı Beyoğlu'nun Arka Yakası, 1993 yapımı Gece, Melek ve Bizim Çocuklar, 1996 yapımı Eşkıya ve 2008 yapımı Güz Sancısı filmleri incelenmiş ve bu filmlerde mekânın nasıl konumlandırıldığı, mekânda bulunan kişilerin neden orada oldukları ve neler yaşadıkları analiz edilerek, Beyoğlu'nun Türk sinemasında, kentin karanlık, tehlikeli, kasvetli ve kötü yanını temsil ettiği ortaya konmaya çalışılmıştır.