Kardiyak resenkronizasyon tedavisi optimizasyonunda invaziv,elektrokardiyografik ve ekokardiyografik yöntemlerin karşılaştırılması ve akut dönemde hemodinamik verilere etkilerinin incelenmesi

Kardiyak resenkronizasyon tedavisi (KRT), atriyoventriküler ve ventrikül içi ileti gecikmesine bağlı sol ventrikül fonksiyonlarındaki bozulmanın kardiyak stimülasyon yöntemiyle düzeltilmesidir. Son yıllarda KRT ile QRS süresi 120 msn'den geniş, atım oranı % 35 altında olan, ilaç tedavisine dirençli kalp yetersizliği olgularında fonksinel kapasitede artış, semptomatik iyileşme sağlanabileceği ve mortalitenin azalabileceği ortaya konmuştur. Ayrıca KRT ile sol ventrikül (SV) senkronizasyon bozukluğunda, atım oranında ve sol ventrikül yeniden şekillenmesinde düzelme sağlandığı gözlenmiştir. Resenkronizasyon tedavisinin yararını en üst düzeye çıkarmak için uygun ayarlamaların yapılması önemlidir. Klinikte KRT sonrası atriyoventriküler (AV) ve interventriküler (VV) gecikme ayarlarının invaziv veya noninvaziv yöntemlerle optimizasyonu karşılaştırılmıştır ve akut hemodinamik yararlar gösterilmiştir. Ancak AV ve VV gecikme ayarı yöntemlerinden hangisinin standart değerlendirme için kullanılacağı ve orta-uzun dönem sonuçlar üzerine etkisi ile ilgili yeterli veri yoktur. Biz çalışmamızda optimizasyon için invaziv hemodinamik gösterge olan sol ventrikül dP/dt değeri ile bulunan optimal AV ve VV gecikme süresi değerlerini referans alarak ekokardiyografik (EKO) ve elektrokardiyografik (EKG) yöntemlerde ölçülen gecikme süreleri ile korelasyonunu inceledik. Bu şekilde en fazla hemodinamik faydayı sağlayacak optimizasyon yöntemini bulmayı amaçladık. Kılavuzların önerileri doğrultusunda seçilen, iskemik ve noniskemik kardiyomiyopati tanısı olan 17'si erkek, 4'ü kadın olmak üzere 21 hasta çalışmaya dahil edildi. Atım oranı ortalaması % 23,23 ± 3,94 ve QRS süresi ortalaması 148,57 ± 20,33 msn idi. Hastalar 1:1 randomize edilerek ekokardiyografi ve invaziv yöntem ile optimizasyon gruplarına ayrıldı. Çalışma süresi kısıtlı olduğu için randomize edilen gruplarda uzun dönemli sonuçlar bakılamadı. Optimizasyon pil implantasyonu sonrası 24 saat içinde yapıldı. İnvaziv yöntem ile sol ventrikül dP/dt ölçüldü. Ekokardiyografik yöntemde ise çıkım yolu zaman hız integrali (LVOT TVI), maksimal diyastolik dolum (DD) zamanı ve İterative yöntem ölçümler için kullanıldı. Biventriküler uyarımda AV ve VV gecikme süresi değiştirildiğinde akut dönemde invaziv ve EKO yöntemleri ile bakılan hemodinamik değerlerde artış elde edilmiştir. İnvaziv yöntem referans olarak alındığında saptanan AV gecikme süresi, EKO'da LVOT TVI ve İterative yöntem eş zamanlı kullanıldığında saptanan AV gecikme süresi ile, ayrıca sadece maksimal diyastolik dolum zamanına göre bakılan değerler ile korele bulundu. Yalnızca LVOT TVI kullanıldığı zaman ise sonuçta DD zamanı ve dP/dt ile bulanan AV süreleri ile korelasyon izlenmedi. İterative yöntem ve LVOT TVI eş zamanlı kullanıldığı metod ile yalnız DD zamanı veya yalnız LVOT TVI kullanıldığı yöntemler korele bulundu. Optimal AV gecikme süresi ayarlandıktan sonra invaziv SV dP/dt ölçümü, EKG'de QRS süresi bakılması ve EKO'da LVOT TVI ile bulunan optimal VV gecikme sürelerinde hemodinamik verilerde artış izlendi, fakat VV gecikme süresi optimizasyonunda kullanılan yöntemlerin hiçbiri arasında korelasyon saptanmadı. Sonuç olarak, invaziv yöntemler referans olarak kabul edilse de buna benzer AV gecikme süresi ayarlaması yapabileceğimiz LVOT TVI ve İterative yöntemin eş zamanlı kullanılması optimizasyonda kullanılabilecek güvenilir bir yöntemdir. İnterventriküler gecikme için invaziv yöntemlere alternatif olan ve hemodinamik verilerde iyileşme sağlayacak yöntemler için çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: kardiyak resenkronizasyon tedavisi, üç odacıklı pil, kalp yetersizliği, KRT optimizasyonu