Kastrasyona dirençli metastatik prostat kanseri tanısı olan hastalara uygulanan enzalutamid ve abirateron asetat tedavilerinin sağkalım sonuçları

Amaç: Bu çalışmada, metastatik kastrasyona dirençli prostat kanseri (mCRPC) hastalarında enzalutamid veya abirateron asetat tedavisi alan bireylerin genel sağkalım (OS) ve progresyonsuz sağkalım (PFS) süreleri ile bu süreleri etkileyen prognostik faktörlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Retrospektif olarak tasarlanan bu çalışmada, enzalutamid veya abirateron ile tedavi edilen toplam 83 mCRPC hastasının klinik, laboratuvar ve görüntüleme verileri incelenmiştir. Yaş, Gleason skoru, serum ALP ve LDH düzeyleri, kemik ve visseral metastaz varlığı, lenf nodu metastazı, PSMA PET SUVmax değeri ve kullanılan ilaç ile OS ve PFS arasındaki ilişkiler analiz edilmiştir. İstatistiksel analizlerde Kaplan-Meier yöntemi, Log-rank testi ve Cox regresyon modelleri kullanılmıştır. Bulgular: Genel sağkalım üzerinde anlamlı etkisi olan faktörler arasında yüksek Gleason skoru, yüksek ALP ve yüksek LDH düzeyleri belirlenmiştir. Progresyonsuz sağkalım üzerinde ise yalnızca visseral metastaz varlığı istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Enzalutamid ve abirateron kullanan hastalar arasında OS ve PFS süreleri açısından anlamlı bir fark saptanmamıştır. Sonuç: Bu çalışmada, mCRPC hastalarında Gleason skoru, ALP ve LDH düzeylerinin OS üzerinde; visseral metastaz varlığının ise PFS üzerinde belirleyici prognostik faktörler olduğu gösterilmiştir. Bu parametrelerin tedavi planlamasında dikkate alınması, hasta yönetimine klinik katkı sağlayabilir. Tek merkezli ve retrospektif tasarımı nedeniyle daha geniş örneklemli prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.