Kayıp Bedenler ve Kayıp Ruhlar: Erken yirminci yüzyıl Türk romanında engelli erkekler

Bu yüksek lisans tezi, 20. yüzyılda yazılan üç romanı ele alarak engelliliğin edebiyat metinlerindeki temsillerini erkek karakterler üzerinden incelemektedir. Roman türü, Batı'dan alındığı için Türk edebiyatında da romanların içeriğini etkileyecek düzeyde Batı edebiyatındakine benzer dinamiklere dayanmaktadır. Yazıldıkları dönemin fikirlerini destekler nitelikte olan romanlarda anlatıcının sesi, zaman ve mekân tercihleri, kullanılan dil engellilere yönelik ötekileştirici tavrı güçlendirir. Engelli erkek özne olmak, normal standartlarla inşa edilmeye çalışılan toplumda ikincil konuma düşmek demektir. Estetik, fiziksel güç, statü, ekonomik standartlar ve duygular bazında normalin dışında kalan engelli erkekler trajik yaşamlara sahiptirler. Normal ve eril düzenin kodlarıyla çatışan engelli erkek karakterlerin hikâyeleri farklı düzlemlerde fakat aynı ideolojinin etkisi altında gelişir. Harabelerin Çiçeği romanında estetik normlara uymayan, Dokuzuncu Hariciye Koğuşu romanında erkekliğin güce dayanan özelliklerini karşılayamayan ve Yaban romanında gazi oluşunun gururunu taşıyamayan engelli erkekler kimlik çatışması yaşarlar. Bu araştırmada sağlamcı, normal, eril ve milliyetçi ideolojilerin ele alınan romanlardaki kahramanların sesini nasıl belirlediği üzerine geniş bir çalışma yapılmıştır. Tez çalışmasının amacı, toplumda önemli bir yer tutan engellilik ve erkeklik meselelerinin edebi metinler aracılığıyla nasıl işlendiğini ve birbiri içine eklemlendiğini romanlar bağlamında inceleyerek her iki çalışma alanına katkı sağlamaktır.