Kayıp veriyle başa çıkma yöntemlerinin değişen madde fonksiyonu üzerindeki etkisinin incelenmesi

Bu araştırmada sıfır atama (SA), çoklu değer atama (ÇDA) ve beklenti maksimizasyonu (BM) yöntemlerinin farklı koşullar altında değişen madde fonksiyonu (DMF) üzerindeki etkilerini incelemek amaçlanmıştır. Bu üç yöntemin etkisi I. tip hata ve güç oranlarına göre değerlendirilmiştir. Çalışmada incelenen koşullar; örneklem büyüklüğü (450 ve 900 kişi), odak-referans grup oranı (150/300, 225/225, 350/550, 450/450), DMF düzeyi (A, B ve C) ve kayıp veri oranı (%10, %20 ve %30) dır. Araştırmada kullanılan veri setleri, PISA 2012 matematik testi sonuçlarından elde edilen tam veri setinden tamamen rastgele kayıp (TRK) mekanizması altında veri silinerek elde edilmiştir. Kayıp verili veri setlerine SA, ÇDA ve BM yöntemleriyle veri ataması yapılmıştır. Veri setlerine SIBTEST yöntemiyle DMF analizi yapılmıştır. I. tip hata açısından SA yöntemi %30 kayıp veri durumunda diğer kayıp veri oranlarına göre, A ve B düzeyinde DMF için C düzeyindeki DMF'ye göre daha iyi performans sergilemiştir. İncelenen tüm koşullar açısından ÇDA yöntemi I. tip hata açısından iyi sonuçlar vermiştir. BM yöntemi A düzeyinde DMF koşulunda, B ve C düzeyinde DMF'ye göre daha iyi performans göstermiştir. SA yönteminin %10 kayıp veri durumunda, %20 ve %30 oranlarına göre daha kabul edilebilir güç oranlarına sahip olduğu gözlenmiştir. BM ve ÇDA yöntemlerinin güç oranlarının %30 kayıp veri oranı ve A düzeyinde DMF koşullarının her biri için incelenen diğer koşullara göre daha kötü performans sergilediği görülmüştür.