Kentsel dokuda avlu kullanımının Malatya kenti örneğinde incelenmesi

İnsanoğlu var oluşundan itibaren barınma ihtiyacını karşılamak amacıyla arayışlara girmiştir. Bu arayışlar doğrultusunda iklimsel ve sosyal etkilerden korunmak için konut anlayışı ortaya çıkmıştır. Konut anlayışı gelişirken açık mekanlar ile ilişkilendirilme esas ilke olmuş ve böylece korunaklı açık mekan olgusu gelişmiştir. Avlu konutlarda genelde orta kısımda yer alan ve dış etkilerden soyutlanmış korunaklı açık mekan olarak tanımlanmaktadır. İlk avlu örnekleri Mezopotamya ve Mısır uygarlıklarında karşımıza çıkmaktadır. Sadece konut alanında değil manastır, şato, tapınak gibi farklı işlevlere sahip yapılarda da kullanılmıştır. Fiziksel faktörlerin yanı sıra Uzak Doğu ve Hint-İslam kültürü gibi kültürel etkilerle de kullanılmaya başlanmıştır. Geleneksel Türk Evlerinde avlu kullanımı incelendiği zaman mahremiyet olgusunun ön planda olduğu görülmüştür. Sıcak kuru iklim bölgelerinde mikroklimatik alan oluşturmak için diğer bölgelerde ise mahremiyet sağlamak amacı ile kullanılmıştır. Malatya İlinde bulunan geleneksel evler incelendiğinde bütün evlerde avlu bulunmadığı bazı bölgelerde kullanıldığı, bunun sonucu olarak iklimsel faktörlerden daha çok kültürel etkiler neticesinde oluştuğu sonucuna varılmaktadır. İncelenen evlerin avluları planlamada ev ile sokak arasında yada ev ile bahçe arasındaki geçişi sağlamaktadır. Geleneksel dokunun sürdürülebilirliği üzerinde durulduğunda ise avlunun mekan olarak sürdürülebilirliğinin gerek iklimin olumsuz etkilerinden korunma gerekse dönemin ihtiyaçlarını karşılayacak bir mekan olarak tasarımlara dahil edilmesine yönelik öneriler geliştirilmiştir.